Η Τρέλα του Μεγαλείου

Έχετε καταλάβει τι συμβαίνει σήμερα, ή μάλλον από χθες; Ολόκληρη η Ελλάδα και ολόκληρος ο κόσμος περιστρέφoνται γύρω από μια ψηφοφορία. Για το αν δηλαδή ο έσχατος Παπανδρέου θα πάρει ή όχι ψήφο εμπιστοσύνης. Η οποία ψήφος θα είχε μόνο νόημα, αν μέσω αυτής ο ίδιος αυτός Παπανδρέου θα έπαιρνε το χτύπημα στην πλάτη από τους ανθρώπους του, για να συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός και να κυβερνά.
Αλλά δεν είναι έτσι. Η ψήφος εμπιστοσύνης δίδεται μόνον υπό τον όρο ο εν λόγω έσχατος Παπανδρέου να παραιτηθεί και να αποχωρήσει. Δηλαδή φαίνεται να αποζητά μετά μανίας μια ψήφο με την οποία θα δηλώνεται εμπιστοσύνη όχι προς το πρόσωπό του, αλλά προς την απουσία του προσώπου του!
Αν αυτό δεν είναι απτή απόδειξη μιας παράλογης, και σχιζοφρενούς προσωπικότητας, τότε τι είναι;
Aνέκαθεν, óλες οι δυναστείες είχαν ανάμεσά τους κάποιον παράφρονα...
Αναδημοσίευση από το blog: http://e-cynical.blogspot.com/

«Θάνατος» από σύνοδο σε σύνοδο

Ο γαλλογερμανικός διαγκωνισμός συνεχίζεται για κούρεμα και ενίσχυση τραπεζών, η Μέρκελ φέρνει την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεοκοπία και η εγχώρια ολιγαρχία, ξαφνικά, νιώθει πως απειλείται
Από το "Δρόμο" 22/10/2011
Κάποια στιγμή, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, για τους οποίους τόσο πολύ κόπτονται οι ηγέτες τους, θα πρέπει να ζητήσουν τον λογαριασμό: πόσα ακριβώς χρήματα τους έχουν κοστίσει οι δεκάδες ατελέσφορες σύνοδοι κορυφής, οι υπουργικές σύνοδοι, τα ραντεβού των πρωθυπουργών μια στο Παρίσι, μια στο Βερολίνο, τα σούρτα φέρτα των τραπεζιτών, των κομισιονάριων, της τρόικας με όλα της τα κλιμάκια από την Αθήνα στη Λισσαβώνα κι από εκεί στο Δουβλίνο. Θα είναι ένας ενδιαφέρων απολογισμός, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με τα αποτελέσματα που θα έπρεπε να επιφέρει στο πρόβλημα που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει εδώ και δύο χρόνια. Την κρίση χρέους.
Τις μέρες αυτές εξελίσσεται ένας ακόμη μαραθώνιος συνόδων των ευρωκρατών. Eurogroup (21/10), Ecofin (22/10), ραντεβού Μέρκελ – Σαρκοζί, Σύνοδος Κορυφής την Κυριακή, κι άλλη μία Σύνοδος Κορυφής την Τετάρτη. Η σχιζοφρενική ιδέα μιας ευρωπαϊκής συνόδου σε δύο δόσεις προέκυψε λόγω της ασυμφιλίωτης μέχρι στιγμής αντίθεσης των δύο ισχυρών του ευρώ, της Γερμανίας και της Γαλλίας, στα θέματα της ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών και του εύρους της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Αλλά, αυτή η διαβούλευση σε δόσεις σημαίνει ταυτόχρονα κι έναν «θάνατο» σε δόσεις για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Διότι η σύγκλιση των γαλλογερμανικών συμφερόντων στην υποτιθέμενη ένωση των 17 «ισοτίμων» εταίρων του ευρώ περνά από τον βαθμό χρεοκοπίας ο οποίος θα επιβληθεί στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η ψήφιση των εξοντωτικών νόμων που απαιτεί η τρόικα από την κυβέρνηση πληρώνονται πια ακόμη και με αίμα.

Πιστωτικό γεγονός

Μέρκελ και Σαρκοζί δεν φαίνεται να έχουν κλείσει το χάσμα που τους χωρίζει στα δύο επίμαχα θέματα. Ο Γάλλος πρόεδρος προσπαθεί να αποφύγει ένα βαθύτερο κούρεμα του ελληνικού χρέους που θα φέρει σε δύσκολη θέση τις ήδη εκτεθειμένες γαλλικές τράπεζες και την οικονομία του, την οποία ήδη οι οίκοι αξιολόγησης απειλούν με υποβάθμιση. Συζητεί όμως μια μικρή διεύρυνση του κουρέματος του ελληνικού χρέους, πέρα από το 21% που προέβλεπε η απόφαση της 21ης Ιουλίου. Επίσης, θέλει μια διεύρυνση του ρόλου του ταμείου EFSF ώστε να καλύπτει και διασώσεις χωρών και επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η Γερμανίδα καγκελάριος, από την άλλη αρνείται μια αύξηση του μεριδίου της προς το EFSF και επιδιώκει ένα βαθύ κούρεμα των ελληνικών ομολόγων σε ποσοστό έως και 50%, και μάλιστα ακόμη και εξαναγκαστικό, όχι εθελοντικό όπως προβλέπει η συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η γερμανική ηγεσία ρισκάρει το λεγόμενο πιστωτικό γεγονός, να θεωρηθεί δηλαδή το κούρεμα ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να αποκλειστεί δια παντός η Ελλάδα από τις αγορές χρήματος.
Το γερμανικό σχέδιο, στον βαθμό που επιβληθεί και δεν «χρυσωθεί» με κάποιου είδους συμβιβασμό στις δύο επικείμενες συνόδους κορυφής, πηγαίνει ακόμη παραπέρα. Για να παρακαμφθεί η ανάγκη ενίσχυσης του ταμείου EFSF με περισσότερα χρήματα, πέραν τα των 440 δις. που διαθέτει σήμερα ως «προίκα» και για να καλυφθούν οι ανάγκες για ενδεχόμενες νέες κρατικές «διασώσεις» αλλά και η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προτείνεται η συγχώνευση του EFSF με τον μηχανισμό που θα πρόκειται να τον διαδεχθεί το 2013, τον ESM, και η επίσπευση της λειτουργίας του από την άνοιξη του επόμενου έτους μ’ ένα συνολικό κεφάλαιο 940 δισ. Αυτό το σενάριο δεν απαντά βέβαια στις πιέσεις των αγορών που θα επιθυμούσαν την αύξηση των ταμείων διάσωσης τουλάχιστον στα 2 τρις., ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες και των τραπεζών και μεγάλων χωρών όπως η Ιταλία. Φέρνει, όμως, πιο κοντά τις προβλέψεις για ελεγχόμενη χρεοκοπία και πλήρη οικονομική επιτήρηση στις χώρες με μη βιώσιμο χρέος, που περιλαμβάνει ο μόνιμος μηχανισμός διάσωσης ESM.

Σκληρή επιτήρηση

ΤΟ ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο το λέει ορθά κοφτά η έκθεση της τρόικας που δίνει μεν το πράσινο φως για την εκταμίευση της έκτης δόσης των 8 δις. ευρώ, αλλά το ακυρώνει με μια ζοφερή εικόνα για την εξέλιξη όλων των οικονομικών δεικτών, ιδιαίτερα της ύφεσης και της ανεργίας.
Για τη γερμανική ηγεσία αυτές οι προειδοποιήσεις είναι περισσότερο ευκαιρίες παρά ανασταλτικοί παράγοντες. Διότι μαζί με το ρίσκο της ελληνικής χρεοκοπίας επισπεύδει και τη θέσπιση για τον ακρωτηριασμό της εθνικής κυριαρχίας και την πλήρη επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας. Η Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής υποτίθεται ότι πρόκειται να εγκρίνει τις προτάσεις Κομισιόν για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, που περιλαμβάνουν τις γνωστές υποχρεώσεις για το φρένο στα ελλείμματα και τα χρέη, τις κυρώσεις στις χώρες που το παραβιάζουν και τη μεταφορά ενός μεγάλου μέρους του δημοσιονομικού ελέγχου στην Κομισιόν και τα άλλα ευρωπαϊκά όργανα. Σ’ αυτές τις ήδη εξουθενωτικές λειτουργίες, η γερμανική ηγεσία φαίνεται να επιδιώκει να προσθέσει ακόμη πιο οδυνηρές για την κρατική κυριαρχία δεσμεύσεις, χωρίς μάλιστα να συναντά ιδιαίτερες αντιρρήσεις από τη γαλλική πλευρά:
Πρώτον, επιδιώκει να επιβάλλει πλήρη επιτήρηση της διακυβέρνησης στις προβληματικές χώρες, με πρώτη την Ελλάδα, με την τοποθέτηση μιας σκιώδους κυβέρνησης επιτηρητών που θα έχει τον έλεγχο και του τελευταίου ευρώ που βγαίνει από τον κρατικό προϋπολογισμό. Για να χρυσωθεί το χάπι της δημοσιονομικής και όχι μόνο κατοχής, μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες διεθνών πρακτορείων, αναζητούνται Έλληνες με θητεία στα ευρωπαϊκά όργανα για να τοποθετηθούν ως επιτηρητές σε κάθε υπουργείο, υπό την ομπρέλα της task force που έχει ήδη συγκροτήσει η Κομισιόν.
Δεύτερον, μια πιο ακραία εισήγηση που μελετά η γερμανική ηγεσία προβλέπει την αλλαγή της ευρωπαϊκής συνθήκης ώστε να δίνει τη δυνατότητα αποβολής από τη ζώνη του ευρώ των κρατών με ανήκεστο βλάβη από τη «νόσο» του χρέους. Κι αυτό, με πρώτο πιθανό πεδίο εφαρμογής την Ελλάδα που θα έχει ήδη υποστεί τις συνέπειες της χρεοκοπίας.

Το σκιάχτρο του ευρώ

Τα κίνητρα της γερμανικής ολιγαρχίας που, έστω και σε μια εμφανή κόντρα με τους τραπεζίτες, προωθεί αυτές τα ακραίες και επικίνδυνες για τη συνοχή της ευρωζώνης λύσεις παραμένουν δυσδιάκριτα. Μπορεί πάντως να πιθανολογήσει βάσιμα κανείς ότι, προκειμένου να μην αποκλίνει κανείς στην Ευρωζώνη από τον μονόδρομο της λιτότητας και της πλήρους κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους, η γερμανική ηγεσία χρειάζεται ένα ισχυρό παράδειγμα προς αποφυγή, ένα είδος σκιάχτρου για να το περιφέρει ως φόβητρο στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και ηγεσίες. Και το ελληνικό παράδειγμα, αν δεν υπάρξει απόδραση από τη ζούγκλα του ευρώ προς το συμφέρον της λαϊκής πλειοψηφίας, σε λίγο καιρό θα έχει όλα τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά της φτώχειας, της ανεργίας, της υποτέλειας, της κοινωνικής αποσάθρωσης και της παραγωγικής απαξίωσης που θα «πείθουν» τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να μείνουν πειθαρχημένες στο μαντρί.

Ξύπνησε κι ο ΣΕΒ

Φυσικά, όλα αυτά είναι προς το παρόν σενάρια και αντικείμενα μυστικής διπλωματίας εντός ενός στενού πυρήνα Ευρωπαίων αξιωματούχων και τραπεζιτών, με την ελληνική κυβέρνηση εκτός κάθε διαπραγμάτευσης να περιμένει σαν θανατοποινίτης την εκτέλεση. Οι αντιθέσεις που προκαλούν οι διεργασίες αυτές, ανάλογα με τα συμφέροντα που θίγονται, σε κάθε «εθνική» ολιγαρχία είναι βαθύτατες και προκαλούν παρενέργειες με απρόβλεπτη επιρροή στην έκβαση των γεγονότων. Τι πιο χαρακτηριστικό από την ίδια την Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση βρίσκεται πλήρως απομονωμένη από την κοινωνία, ο πρωθυπουργός αμφισβητείται ανοικτά από τους ίδιους τους βουλευτές που προχθές ψήφισαν «ναι» στο νομοσχέδιο έκτρωμα - «για τελευταία φορά»- και η επιχειρηματική ελίτ αποσύρει ταχύτατα τη στήριξή της στη μνημονιακή κυβέρνηση και αναζητεί εναλλακτικές νιώθοντας πια ότι κι η ίδια απειλείται. Μια εβδομάδα μετά τα πυρά Σάλλα κατά του μεγαλύτερου «κουρέματος» του χρέους και λίγες μέρες μετά τα πυρά που ανταπέδωσε ο Γ. Παπανδρέου σε τμήμα του τραπεζικού λόμπι από το βήμα της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ήρθε η σειρά του ΣΕΒ να ξιφουλκήσει εναντίον των σεναρίων αυτών. Η κορυφαία εργοδοτική οργάνωση, αφού έχει «κατακτήσει» μια σειρά αντεργατικών ρυθμίσεων με τη βούλα της ευρωζώνης, επικρίνει σφοδρά τα σενάρια για κούρεμα των ελληνικών ομολόγων μέχρι 50% και μάλιστα σε μη εθελοντική βάση, όπως φαίνεται να ζητάει η Γερμανία, επισημαίνοντας ότι αυτό θα επιφέρει ασήμαντη ελάφρυνση του χρέους, ενώ ταυτόχρονα «θα απομειώσει την αξία των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων και ιδιωτών και θα προκαλέσει στραγγαλισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Το κόμμα του μνημονίου, αφού άνοιξε την Κερκόπορτα και παρέδωσε τον πληθυσμό στους «εισβολείς», ξαφνικά αισθάνεται να απειλείται και αποφάσισε να το ρίξει στην «αντίσταση».

Το ελληνικό χρέος στις συμπληγάδες Γαλλίας-Γερμανίας

Από το "Πριν" 23/10/2011
Την σύγχρονη εκδοχή της ιστορικής ρήσης του Τζον Μέιναρντ Κέινς, «μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί» παρουσίασε πριν λίγες μέρες με ένα γράφημα του το αμερικανικό ινστιτούτο Στράτφορ, γνωστό κι από τις στενές σχέσεις που διατηρεί με τη CIA. Το ερώτημα ήταν τι θα γίνει με την Ελλάδα. Κάθε όμως δυνατή απάντηση (η ευρωζώνη προχωρεί σε μερική παραγραφή του χρέους της Ελλάδας ή, εναλλακτικά, η ευρωζώνη δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της) κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα: Τραπεζική κρίση στην Ευρώπη! Στην πρώτη περίπτωση, της αναδιάρθρωσης, η τραπεζική κρίση ερχόταν λόγω του ότι το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούταν κι από άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες της Ευρώπης με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο μηχανισμός διάσωσης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που η ευρωζώνη δεν αποφασίζει κούρεμα του ελληνικού χρέους, η τραπεζική κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να δαπανά λιγότερα ή της εκτεταμένης απώλειας αξιοπιστίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί όπως τώρα, πάντα κατά το αμερικανικό ίδρυμα. Η αποτυχία επομένως είναι εξασφαλισμένη ανεξαρτήτως της βραχυπρόθεσμης λύσης.

Στην από δω μεριά του Ατλαντικού όμως τα άμεσα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά για να ασχολούνται μόνο με το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Αυτά ακριβώς τα ζητήματα υποτίθεται ότι θα έλυνε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ορίστηκε για σήμερα Κυριακή, αφού πρώτα αναβλήθηκε η αρχικά προγραμματισμένη για τις 17 και 18 Οκτώβρη. Ειδικότερα, τα θέματα που βρίσκονται στην ατζέντα των ευρωπαίων ηγετών είναι η έκταση του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο τραπεζικό σύστημα. Τελικά όμως ούτε και σήμερα πρόκειται να ληφθεί οριστική απόφαση, καθώς μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν είχαν γεφυρωθεί, με αποτέλεσμα να οριστεί νέα σύνοδος για την Τετάρτη 26 Οκτώβρη, έτσι ώστε η απόφαση της ΕΕ να παρουσιαστεί στη σύνοδο των 20 πλουσιότερων κρατών του κόσμου που θα γίνει στη Νίκαια της Γαλλίας στις αρχές Νοέμβρη, όπου και να λάβει την τελική της μορφή.

Για να γίνει κατανοητή η επίμονη άρνηση του Νικολά Σαρκοζύ σε οποιοδήποτε σχέδιο εκτεταμένου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στο ύψος του 50-60% όπως συζητιέται, αρκεί να αναφερθεί ένα ποσοστό: 300%. Αυτή ακριβώς είναι η αξία του τραπεζικού συστήματος της Γαλλίας ως προς την ίδια την γαλλική οικονομία. Τρεις φορές μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός της τομέας! Τέτοια υπετροφική ανάπτυξη δεν παρατηρείται πουθενά αλλού. Ούτε στη Γερμανία όπου οι τράπεζες αντιστοιχούν στο 150% ούτε και στις ΗΠΑ, όπου αντιστοιχούν στο 50%! Με άλλα λόγια ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Γαλλία να βυθιστεί όλη της η οικονομία από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο των τραπεζών της είναι πιο σοβαρός από οποιαδήποτε άλλη χώρα και πιο μεγάλος από ποτέ. Μάρτυρας η καταβαράθρωση της τιμής των μετοχών κορυφαίων τραπεζών, όπως για παράδειγμα της Σοσιετέ Ζενεράλ που από τις αρχές του χρόνου έχει χάσει τη μισή της τιμή.

Ένα ενδεχόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ύψος του 50% ή του 60% θα είχε ως αποτέλεσμα οι γαλλικές τράπεζες να χρειαστούν κατεπειγόντως ενίσχυση των κεφαλαίων τους. Πού θα βρεθούν όμως αυτά τα χρήματα, σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, λόγω έλλειψης ρευστού και κυρίως ελπίδων ανάκαμψης; Η προφανής για την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις απάντηση – ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι – δεν ισχύει γιατί λόγω της οριακής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας, μια εκταμίευση τέτοιας αξίας θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας να της αφαιρέσουν το άριστα (ΑΑΑ) μια ώρα αρχύτερα. Έτσι θα πυροδοτούταν ένας νέος γύρος υποβαθμίσεων, αύξησης των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού και κερδοσκοπικών επιθέσεων (όπως συνέβη με την Ιταλία και την Ισπανία τον Ιούλη και τον Αύγουστο) που θα καθιστούσε μονόδρομο τις πυροσβεστικές και κυρίως δαπανηρές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κι εδώ ακριβώς έρχεται η γαλλική πρόταση που κάνει έξω φρενών το Βερολίνο: Τα κεφάλαια των γαλλικών τραπεζών να βρεθούν από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η Μέρκελ απορρίπτει το ενδεχόμενο μετακίλησης του λογαριασμού στους γερμανούς φορολογούμενους, όπως ισχυρίζεται ότι θα συμβεί, επικαλούμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες και πιο προφανή επιχειρήματα, όπως ότι αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, να επωμιστούν τώρα και το κόστος…

Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα που σχετίζονται με το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς οικονομικής κατοχής της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των εργαζομένων, στα οποία συμφωνούν πλήρως όχι μόνο Γάλοι και Γερμανοί αλλά ακόμη και οι μαριονέτες τους στην Αθήνα. Θέματα που παραμένουν εκτός συζήτησης, γιατί όλοι τους συμφωνούν…

Η Ώρα της Αριστεράς;

Άρθρο του Σπύρου Σακελλαρόπουλου από το site: www.aristerovima.gr

Στο προηγούμενο σημείωμά μας http://aristerovima.gr/blog.php?id=2721 είχαμε αναφέρει πως άρθρωση μιας αριστερής συνεκτικής εναλλακτικής λύσης είναι εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση για να βγει ο Λαό μας από την κρίση. Με αυτό λοιπόν το θέμα θα ασχοληθούμε σε αυτό το σημείωμα ξεκινώντας με μια αναφορά στις διεθνή και εσωτερική συγκυρία.
Κατ΄ αρχάς, στο διεθνές πεδίο είναι σαφές πως συνεχίζεται η παγκόσμια οικονομική κρίση, χωρίς να διαφαίνεται μια απτή πιθανότητα εξόδου από αυτήν. Αυτή η κρίση εσωτερικεύεται και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά κυρίως στην Ευρωζώνη, έχοντας πάρει τη μορφή κρίσης χρέους. Σε σχέση με προγενέστερο σημείωμά μας http://aristerovima.gr/blog.php?id=2550 έχει γίνει πιο σαφές πως στη ζώνη κινδύνου βρίσκονται πια η Ισπανία αλλά και η Ιταλία. Σε περίπτωση που η κρίση οξυνθεί ακόμα περισσότερο όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά ακόμα και για την ίδια την ύπαρξη της ΟΝΕ.
Η αδυναμία οικονομικής ανάκαμψης έρχεται ως επακόλουθο της απουσίας ενός θετικού αστικού προτάγματος που να μπορεί να συντελέσει καθοριστικά στην οικονομική ανάπτυξη. Ούτε τεχνολογικές ανακαλύψεις, ούτε αλλαγές στις μορφές οργάνωσης της εργασίας βρίσκονται στη φαρέτρα της αστικής τάξης. Κατά συνέπεια η μόνη λύση για την άνοδο της κερδοφορίας είναι η συνεχής μείωση του μεριδίου της εργασίας στο παραγόμενο προϊόν. Σε αυτή την κατεύθυνση, σε ό,τι αφορά τους δυτικούς καπιταλιστικούς σχηματισμούς, η Ελλάδα παίζει το ρόλο του πειραματόζωου τέτοιων πολιτικών.
Η πολιτική που έχει υιοθετηθεί από την Τρόικα και το ελληνικό αστικό πολιτικό προσωπικό τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σε αυτό αποσκοπεί. Ενός είδους εσωτερική υποτίμηση που θα μειώσει τους μισθούς, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, κατά 50%, έτσι ώστε να αυξηθούν κατά πολύ τα περιθώρια κέρδους. Φυσικά κάτι τέτοιο θα έφερνε, όπως και έφερε, κι άλλου είδους αποτελέσματα: μια ριζική πτώση της κατανάλωσης η οποία θα οδηγούσε, όπως και οδήγησε, στη χρεοκοπία πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Ωστόσο και αυτό ήταν στις προθέσεις των σχεδιαστών αυτής της πολιτικής. Η καταστροφή πολλών μονάδων μικρής και μεσαίας επιχειρηματικής εμβέλειας θα δώσει χώρο στην περαιτέρω ανάπτυξη των ρυθμών συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Με αυτό τον τρόπο θα δημιουργηθούν μεγάλες μονοπωλιακές μονάδες οι οποίες θα διαθέτουν τα προϊόντα τους σε χαμηλές τιμές έτσι ώστε να μπορούν να αγορασθούν από τους –χαμηλόμισθους- πια έλληνες πολίτες. Ουσιαστικά ο στόχος ήταν η δημιουργία μιας χώρας με μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις, πολύ χαμηλού εργατικού κόστους, με υψηλά επίπεδα ανεργίας- όπου ο εφεδρικός στρατός εργασίας να συντηρεί τους μισθούς σε χαμηλά επίπεδα. Το μέγεθος του δημόσιου τομέα θα πρέπει να είναι μικρό ώστε αφ΄ ενός να μη συντηρείται από τη φορολογία της αστικής τάξης και αφ΄ ετέρου μια σειρά από πρώην λειτουργίες του να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα
Φυσικά, η εφαρμογή του παραπάνω σχεδίου αν και προχώρησε σημαντικά σε ό,τι αφορά τη μείωση του εργασιακού κόστους, την περιστολή του δημόσιου και την αύξηση της ανεργίας, δημιούργησε και μια σειρά από σημαντικές αντιφάσεις. Κι αυτό γιατί δεν έφτανε μόνο να χτυπηθούν οι κοινωνικές κατακτήσεις του ελληνικού λαού αλλά, ταυτόχρονα, έπρεπε να «εξυγιανθούν» και τα δημόσια οικονομικά αλλιώς ο κίνδυνος χρεοκοπίας ήταν υπαρκτός. Ωστόσο, η μείωση των μισθών και της κατανάλωσης και η συνακόλουθη άνοδος της ανεργίας θα οδηγήσει σε μείωση των φορολογικών εσόδων, σε μείωση του ΑΕΠ και κατά συνέπεια σε περαιτέρω αύξηση του δημόσιου ελλείμματος και του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα μπήκε σε μια παγίδα χρέους από την οποία δεν μπορεί να αποδράσει αφού στην ύφεση η απάντηση είναι νέα μέτρα, αυτό φέρνει νέα ύφεση, αυτό φέρνει επιπρόσθετα μέτρα, μετά βαθαίνει ακόμα περισσότερο η ύφεση κοκ.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι εθνικοί λογαριασμοί να έχουν φτάσει στα όρια τους. Από ένα σημείο και μετά δεν είναι μόνο πως αναπαράγεται ένας φαύλος κύκλος, αλλά και ότι τα λαϊκά στρώματα δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα νέα μέτρα. Αυτό σημαίνει πως ό,τι σχεδιασμοί γίνονται για μείωση ελλειμμάτων κλπ είναι απλώς επί χάρτου και μέσα στους επόμενους μήνες οδηγούμαστε σε χρεοκοπία είτε συντεταγμένη είτε ξαφνική. Σημαντικό ρόλο σε αυτό μπορεί να παίξει και κάποια περαιτέρω όξυνση της παγκόσμιας κρίσης που θα οδηγήσει σε μείωση των εξαγωγών, αύξηση της τιμής του πετρελαίου κλπ. Βεβαίως σε στάση πληρωμών μπορούμε να οδηγηθούμε και στην περίπτωση που ένα δυναμικό λαϊκό κίνημα το επιβάλει ως ένα μέσο ανακούφισης των εργαζόμενων τάξεων (βλ. παρακ.).
Σε περίπτωση πάντως που τελεσφορήσει το σενάριο της συντεταγμένης στάσης πληρωμών με συνέπεια το κούρεμα του χρέους, πχ κατά 50%, αυτό θα έχει μια σειρά από πολύ σημαντικές συνέπειες διότι για να γίνει το κούρεμα θα πρέπει να δοθούν στους δανειστές ορισμένα, πολύ σημαντικά, ανταλλάγματα: αυτό σημαίνει πως πέραν της διαρκούς λιτότητας είναι σοβαρό το ενδεχόμενο πώλησης αντί πινακίου φακής όλων των ελληνικών τραπεζών σε επιχειρηματικούς ομίλους του εξωτερικού με αποτέλεσμα των απώλεια για την ελληνική κυβέρνηση ενός σοβαρού εργαλείου χρηματοπιστωτικής πολιτικής, την παραχώρηση εκμετάλλευσης κοιτασμάτων, την περαιτέρω εκμετάλλευση δημόσιων έργων κλπ1.
Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι πως οι κοινωνικές επιπτώσεις της συγκεκριμένης πολιτικής, πέραν του αδιεξόδου που οδηγούν και τους δημόσιους λογαριασμούς, από ένα σημείο και μετά αποτελούν μια τομή στο ότι είχε προηγηθεί. Πια δεν αναφερόμαστε σε καθεστώς βαθιάς λιτότητας. Το ζήτημα δεν είναι πως θα μειωθούν τα εισοδήματα και ο κόσμος θα δυσκολευτεί να βγάλει πέρα. Οι πρόσφατα υιοθετημένες 30.000 απολύσεις στο δημόσιο (καλολογικά αποκαλούμενες καθεστώς εφεδρείας) σε συνδυασμό με την εκτόξευση της πραγματικής ανεργίας στο 22%-23% δημιουργούν μια εντελώς διαφορετική κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Ο κόσμος που χάνει τη δουλειά του στη σημερινή συγκυρία δεν έχει τίποτε να περιμένει αφού πολύ δύσκολα θα βρει δουλειά (στο δημόσιο τομέα ουσιαστικά έχουν καταργηθεί οι προσλήψεις και στον ιδιωτικό τομέα η πτώση της κατανάλωσης οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση της απασχόλησης). Κατά συνέπεια τα θιγόμενα στρώματα θα αντιδράσουν αλλά δεν είναι καθόλου ακόμα εμφανές τι μορφές αντίδρασης θα υιοθετηθούν. Διαφορετικά ειπωμένο αυτή τη στιγμή δημιουργείται μια κοινωνική κατηγορία η οποία θα μπορούσε να παίξει κομβικό ρόλο στην ήττα των κυρίαρχων πολιτικών, αλλά το ζήτημα είναι σε ποιο πολιτικό πλαίσιο μπορεί να ενταχθεί αυτή η δυναμική.
Και βέβαια υπάρχει όλη αυτή βουβή οργή των στρωμάτων που μπορεί να μη χάνουν τη δουλειά τους αλλά βλέπουν τη ζωή τους να χειροτερεύει ραγδαία μέρα με τη μέρα. Δεν υπάρχει πια καμία σταθερά, όλο και περισσότερο η ελληνική πραγματικότητα μοιάζει με τα μεσοπολεμικά καθεστώτα εκτάκτου ανάγκης. Αυτό που επικρατεί είναι φόβος, παγωμάρα, αγωνία, άγχος για την καθημερινή επιβίωση. Ταυτόχρονα η εγκληματικότητα ανεβαίνει ενώ όσο περνάει ο καιρός θα αυξάνονται ανθρωποφαγικές και εγωπαθείς συμπεριφορές. Ο καθένας θα προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω του. Κατά συνέπεια ο κοινωνικός συντηρητισμός, που θα ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της ξενοφοβίας, θα επεκτείνεται διαρκώς.
Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι αν υπάρχει κάποια έξοδος από αυτό το τούνελ της κοινωνικής βαρβαρότητας. Και το ερώτημα αυτό παίρνει ακόμα πιο επιτακτικές διαστάσεις αν λάβει κανείς υπόψη του τις συνεχείς λήψεις νέων μέτρων και την απελπισία που αρχίζει να διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία.
Η ελληνική αριστερά μοιάζει σαν να διακατέχεται από μία φοβία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Αναμφίβολα αιφνιδιάστηκε από το μέγεθος της κρίσης και την ταχύτητα της επιβολής των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για μια δύναμη η οποία διακηρύσσει πως θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ με αμηχανία υποστηρίζουν πως, πέρα από την ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων, θα πρέπει να υπάρξει επιθετική αναδιαπραγμάτευση με την τρόικα. Η απάντηση που δε δίνεται είναι τι θα γίνει στη συνέχεια. Γιατί η τρόικα δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί τίποτε και η κατάσταση θα παραμείνει όπως έχει σήμερα. Το ΚΚΕ, πέραν του ότι είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε συμμαχία με άλλη πολιτική δύναμη, αρνείται και τη διατύπωση ενός προγράμματος ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων από τη σημερινή κοινωνική λαίλαπα μιλώντας για μια ακαθόριστου τύπου λαϊκή εξουσία η οποία θα επιλύσει όλα τα σημερινά προβλήματα χωρίς να αποσαφηνίζεται η διαδικασία η οποία θα οδηγήσει σε αυτή την εξουσία. Ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν και έγκαιρα διατύπωσε μια σειρά από αιτήματα που μπορούσαν να λειτουργήσουν προωθητικά για τα λαϊκά στρώματα (στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ, εθνικοποίηση τραπεζών, αναδιανομή του εισοδήματος) μοιάζει να έχει μείνει εκεί, να χαρακτηρίζεται από μια αμηχανία να προχωρήσει την πρότασή του μέσω ενός καλέσματος για τη συγκρότηση ενός αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου.
Η αλήθεια είναι πως στον κόσμο της αριστεράς, τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και σε επίπεδο ακροατηρίου, είχε διαμορφωθεί η αντίληψη πως, ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι πολιτικοί φορείς της, αρκούσε μια μεγάλη γενική απεργία με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών για να παρθούν τα μέτρα πίσω. Ωστόσο αυτό έγινε, στις 5 Μαΐου 2010, αλλά η εξέλιξη δεν ήταν αυτή που αναμενόταν. Πέραν των ανασταλτικών αποτελεσμάτων που είχε η άθλια προβοκάτσια της Μαρφίν και η εν ψυχρώ δολοφονία τριών ανθρώπων, ήταν τέτοια η δυναμική της επίθεσης των κυρίαρχων δυνάμεων που δεν θα ήταν εφικτό να ανασχεθεί από μια απεργία, όσο μαζική κι αν ήταν αυτή. Το 2010 δεν ήταν 2001 με το νόμο Γιαννίτση. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν για ένα περίπου χρόνο, αν και σημαντικές δεν αποτελούσαν απειλή για την εξουσία. Σε δεύτερο χρόνο και αφού άρχισε να επικρέμεται η απειλή του Μεσοπρόθεσμου δημιουργήθηκε η αντίληψη πως χρειάζεται μια απάντηση κινηματικής διάρκειας απέναντι σε μια επίθεση τέτοιου εύρους. Σε αυτό το ερώτημα ήρθε ως απάντηση το κίνημα των πλατειών. Καταλήφθηκαν εκατοντάδες πλατείες σε όλη τη χώρα για δύο περίπου μήνες και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε αυτές τις κινηματικές πρακτικές. Τα αποτελέσματα δεν ήταν ευκαταφρόνητα: απονομιμοποιήθηκε πλήρως το ΠΑΣΟΚ στη συνείδηση του ακροατηρίου του και κατακρημνίστηκε η εκλογή του επιρροή, για μερικές ώρες, στις 15 Ιουνίου, ουσιαστικά δεν υπήρχε κυβέρνηση, δημιουργήθηκαν δεσμοί αλληλεγγύης και συντροφικότητας μεταξύ των συμμετεχόντων στα κινήματα, μειώθηκε κατά ένα μέλος η κοινοβουλευτική δύναμη του ΠΑΣΟΚ, έγινε σαφές σε πλατιά στρώματα πως αυτή η πολιτική θα φέρνει συνέχεια νέα μέτρα και μεγαλύτερη ανέχεια. Ωστόσο όλα αυτά απείχαν από τις βασικές επιδιώξεις των ανθρώπων που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Το Μεσοπρόθεσμο πέρασε, η κυβέρνηση έστω και τραυματισμένη τελικά άντεξε και τα μέτρα πέφτουν βροχή στις πλάτες των εργαζόμενων. Αναμενόμενο είναι να έχει δημιουργηθεί απογοήτευση και αμηχανία. Αφού δεν μπόρεσε να νικήσει ένας παλλαϊκός αγώνας δύο μηνών, τότε τι μπορεί να νικήσει;
Το ερώτημα είναι εύλογο, αλλά για να το απαντήσουμε θα πρέπει να δούμε σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα κυριαρχούμενα στρώματα. Κατά τη γνώμη μας υπάρχει μια μερίδα των λαϊκών τάξεων που βιώνουν μια απελπιστική κατάσταση είτε γιατί χάνουν τη δουλειά τους και είναι σχεδόν αδύνατον να βρουν άλλη είτε γιατί η κατακόρυφη πτώση των εισοδημάτων τούς δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα για να συντηρηθούν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Η κατηγορία αυτή είναι σίγουρο πως θα αντιδράσει άλλοτε συντεταγμένα και άλλοτε άναρχα και τυφλά. Από την άλλη υπάρχει μια κοινωνική μερίδα που αποτελείται από αυτούς που πλήττονται μεν από τα μέτρα, που υποβαθμίζεται σημαντικά το επίπεδο της ζωής τους αλλά αυτό, για την ώρα, δεν έχει πάρει οριακά χαρακτηριστικά. Αυτός ο κόσμος και δεδομένου πως δε έχει δει κάποια απτή νίκη του κινήματος είναι πολύ πιθανό να επιλέξει την απομόνωση, την κοινωνική περιχαράκωση, την ιδιώτευση. Φοβισμένος για τα χειρότερα που μπορεί να έρθουν δε θα συμμετέχει σε απεργίες και κινητοποιήσεις, θα κλειστεί στο σπίτι του περιμένοντας να περάσει (;) η μπόρα. Κατά συνέπεια χρειάζεται μιας τέτοιας έκτασης πολιτικό σχέδιο που να ενοποιεί αυτές τις δύο κοινωνικές κατηγορίες.
Σε κείμενο μας τον περασμένο Ιούλη γράφαμε:
Η αναδιάταξη των κυβερνητικών δυνάμεων και όσα ακολούθησαν με τις συγκρούσεις της 29ης Ιουνίου δείχνουν πως έχουμε περάσει σε μια φάση «παράλληλης ισορροπίας» , δηλαδή αυτό ο Μάο ονομάζει «στρατηγική άμυνα του εχθρού». Ο εχθρός αντιλαμβάνεται πως πια απέναντί του έχει κάτι πιο συγκροτημένο που έχει προσδιορίσει ορισμένα υλικά κεκτημένα στη δράση του (κατάληψη πλατειών, συμμετοχή μεγάλου τμήματος του πληθυσμού σε κινητοποιήσεις και εξάλειψη των αντιδράσεων απέναντί τους, πλήρης απονομιμοποίηση των μέτρων, γελοιοποίηση της κυβέρνησης αλλά και άλλων τμημάτων του αστικού προσωπικού, δημοκοπική μείωση του δικομματισμού). Εννοείται πως η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να ανατρέψει αυτό το συσχετισμό κάνοντας νέες επιθέσεις, ανοίγοντας νέα μέτωπα και επιδιώκοντας να περάσει νέες δέσμες μέτρων. Κατά συνέπεια η φάση της «παράλληλης ισορροπίας» είναι πιθανό να μην κρατήσει πολύ, γι’ αυτό είναι απαραίτητο να περάσουμε στην τρίτη φάση του παρατεταμένου πολέμου που είναι αυτή της «στρατηγικής αντεπίθεσης» των λαϊκών δυνάμεων.
Πώς θα γίνει αυτό; Εδώ τα πράγματα δεν είναι απλά. Χρειάζονται δύο βασικές προϋποθέσεις. Η μία είναι η δημιουργία πολιτικού Μετώπου και η δεύτερη είναι η εκπόνηση ενός μεταβατικού προγράμματος φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση. Το πρώτο είναι απαραίτητο γιατί χρειάζεται ένας φορέας ο οποίος με συντεταγμένο και συνεκτικό τρόπο να χαράξει μια κατεύθυνση, να δημιουργήσει κοινωνικές συμμαχίες και να επιλέξει τα κρίσιμα επίδικα της περιόδου έτσι ώστε οι λαϊκές τάξεις να αισθανθούν πως αντιπροσωπεύονται από αυτόν. Το δεύτερο συνδέεται άρρηκτα με το πρώτο γιατί μόνο μέσω της διατύπωσης μιας σαφούς εναλλακτικής λύσης μπορεί ο λαϊκός «στρατός» να κερδίσει με ενεργητικό τρόπο στο επίπεδο της ηγεμονίας (όχι τι δεν θέλει αλλά τι θέλει να γίνει για τη χώρα).»

Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Το κράτος και οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί εδώ και μερικές εβδομάδες προχωρούν σε νέες επιθέσεις έτσι ώστε να εξανεμιστεί η δυναμική που είχε το λαϊκό κίνημα το προηγούμενο διάστημα. Το χρονικό σημείο, λοιπόν, είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Ας μας επιτραπεί να υποστηρίξουμε πως είναι ιστορικά κρίσιμο. Αν δεν υπάρξει τώρα η στρατηγική αντεπίθεση με θετικό πρόσημο (τι πρέπει να γίνει για να ξεφύγουν οι λαϊκές τάξεις από το βραχνά της σημερινής λαίλαπας) τότε τα καταστροφικά αποτελέσματα μπορεί να μην είναι αναστρέψιμα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Για αυτό θεωρούμε απαραίτητη τη συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα δομείται γύρω από πέντε άξονες (στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ, εθνικοποίηση τραπεζών, ριζική αναδιανομή του εισοδήματος, εθνική ανεξαρτησία) και θα περιλαμβάνει όλες εκείνες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς που θα αποδεχτούν αυτά τα αιτήματα. Για την ανάγκη αυτού του μετώπου έχουμε επιχειρήσει αναλυτικά και σε προηγούμενο σημείωμά μας http://aristerovima.gr/blog.php?id=2550. Οι λόγος που το επαναφέρουμε είναι πως η απάντηση στην αγωνία του κόσμου για το πώς θα αλλάξουν τα πράγματα, αυτή είναι η ανάγκη αναβάθμισης της σύγκρουσης με τον αντίπαλο. Η πρώτη φάση της σύγκρουσης ήταν οι πανελλαδικές απεργίες, με αποκορύφωμα αυτή της 5ης Μαΐου, η δεύτερη φάση ήταν το κίνημα των πλατειών τώρα είναι αναγκαία η τρίτη φάση που θα αποδειχτεί και η πιο αποφασιστική. Κατά τη γνώμη μας ο λόγος που δεν κέρδισαν οι δύο προηγούμενες φάσεις είναι πως δεν γινόταν σαφές ποια εναλλακτική λύση προέκριναν. Η πάλη που διεξάγεται εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα δεν αφορά την εφαρμογή ή μη ενός νόμου (πχ 815, ασφαλιστικό κλπ). Αφορά τη συνολική ακύρωση αυτού του σχεδίου κατίσχυσης των λαϊκών τάξεων μέσω της κατακόρυφης μείωσης των μισθών και των εισοδημάτων. Κατά συνέπεια ο μόνος τρόπος για αναχαιτιστεί αυτή η πολιτική είναι η εκπόνηση ενός πολιτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.
Μόνο έτσι, πιστεύουμε, θα γίνει εφικτό το να μετασχηματιστεί η σημερινή αγανάκτηση σε κοινωνική δυναμική. Για να το πούμε διαφορετικά αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία βαδίζει εντός μιας προϊούσας καταστροφικής πορείας. Τα λαϊκά στρώματα για να πειστούν πως αξίζει να στρατευτούν στο αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο θα πρέπει να πληρούνται μια σειρά από προϋποθέσεις: α) να έχει μια αρχική μαζικότητα (γι’ αυτό λέμε για μέτωπο συνεργασίας των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων) β) να διαθέτει μια βασική στρατηγική (για αυτό αναφερόμαστε στους τέσσερις άξονες) γ) να μπορεί να οδηγήσει σε ριζική βελτίωση της ζωής των λαϊκών στρωμάτων.
Το γ) αποτελεί καθοριστική παράμετρος του εγχειρήματος. Η απάντηση στο «πώς αλλιώς;» είναι που θα συμβάλει στο αναδειχθεί η ριζοσπαστική αριστερά σε ηγεμονική δύναμη. Κι αυτό γιατί τα αστικά επιτελεία σε αυτό ακριβώς είναι που επικεντρώνουν την προπαγάνδα τους τρομοκρατώντας τον κόσμο υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση, η έξοδος από το ευρώ θα σημάνει φτώχεια, μιζέρια και απομόνωση». Τα λαϊκά στρώματα φοβούμενα το άγνωστο προτιμούν το γνωστό έστω κι αν αυτό είναι η σημερινή κατάσταση. Χρειάζεται, λοιπόν, να αρθρωθεί ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα που να απαντά στις αγωνίες του κόσμου για την καθημερινότητά του. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ερωτήματα που είναι αναγκαίο να απαντηθούν από το μέτωπο: τι θα γίνει με την εισαγωγή πετρελαίου; Στην Ελλάδα υπάρχει διατροφικό έλλειμμα, αυτό πώς θα επιλυθεί; Αν υπάρξει εμπάργκο στις εξαγωγές προϊόντων από τις χώρες που θα θιχτούν από τη στάση πληρωμών αυτό πως θα αντιμετωπιστεί; Ποιο παραγωγικό μοντέλο θα πρέπει να επιλέξει η χώρα, σε ποια κατεύθυνση και ποιος ο ρόλος των εργαζόμενων σε αυτή τη διαδικασία2;.
Συνοψίζοντας, υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσει κανείς τη σημερινή κατάσταση. Ο πρώτος είναι η ριζοσπαστική αριστερά να παραμείνει σε μια κατάσταση αδράνειας επηρεαζόμενη και η ίδια από το βαρύ κλίμα που επικρατεί στη χώρα. Αν γίνει αυτή η επιλογή τότε η πορεία και της χώρας αλλά και της αριστεράς είναι προδιαγεγραμμένη: στα κράτη που εφαρμόστηκαν θεραπείες σοκ και τόσο οι κοινωνίες καταστράφηκαν όσο και η αριστερά. Ο δεύτερος είναι να πείσει τον κόσμο, με σαφή και συγκεκριμένα επιχειρήματα πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Πως η δυσθυμία και η αγωνία μπορούν να μετατραπούν σε αισιοδοξία. Πως οι σημερινοί συσχετισμοί μπορούν να ανατραπούν.
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Στο χέρι των οργανωμένων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς αλλά και των ανέντακτων αγωνιστών είναι η απελπισία να μετατραπεί σε δύναμη, η μαχόμενη αριστερά να σφραγίσει τις εξελίξεις απαγκιστρώνοντας το λαό από αυτή τη λαίλαπα, αλλάζοντας την κοινωνία!

Πέφτουν οι μίζες σαν το χαλάζι! Στην Αυστρία. Όχι εδώ.

 

Αν οι δικοί μας πολιτικοί, (των δυο μεγάλων κομμάτων) είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στο σκατό, οι άλλοι που μας κουνάνε το δάχτυλο, είναι βουτηγμένοι μέχρι το κεφάλι, κι ακόμα παραπάνω. Το αληταριό δεν είναι εθνικό, αλλά διεθνές, και μάλιστα πολύ ανώτερης κλάσης, τόσης, ώστε οι δικοί μας να εμπίπτουν στη κατηγορία των κλεφτοκοτάδων και των παπατζήδων.
Η Αυστρία αυτή τη στιγμή συγκλονίζεται όχι από ένα, όχι από δυο, όχι από τρία, αλλά από τέσσερα σκάνδαλα μεγατόνων, με μίζες πολλών πολλών δις, στα οποία είναι μπλεγμένοι, τι άλλο, ο νυν καγκελάριος Faymann, πρώην καγκελάριοι, αρχηγοί μεγάλων κομμάτων, όπως του κεντροαριστερού-σοσιαληστρικού SPÖ, του κεντροδεξιού ÖVP, και του ακροδεξιού FPÖ, καθώς και υπουργοί, εκ των οποίων πέντε, καλά ακούσατε, πέντε πρώην υπουργοί οικονομικών, ένας υπουργός υποδομών, ένας άλλος μεταφορών, και κάμποσα κιλά μαρίδες βουλευτές, οι οποίοι τα είχαν κάνει πλακάκια με επιχειρηματίες, μεγαλο-δικηγόρους, εταιρίες συμβούλων και λομπίστες, οι οποίοι σαν μια καλοστρωμένη μαφιόζικη οικογένεια λυμαίνονταν για χρόνια τα κρατικά ταμεία.
Η ιστορία ξεκινάει από το 2000, και η αστυνομία ακόμα προσπαθεί να ξεμπλέξει το κουβάρι, με τον ίδιο ακριβώς ζήλο όπως και η δική μας!
Το πρώτο από τα τέσσερα σκάνδαλα, γνωστό και ως υπόθεση Telekom, όπου Telekom Austria σημαίνει ημικρατική εταιρία με κύριο μέτοχο το κράτος, αφορά
α) μασάζ στις τιμές των μετοχών, κάτι όπως και στο δικό μας χρηματιστήριο την ίδια πάνω-κάτω εποχή,
β) κομπίνα κατά την εξαγορά κάποιας βουλγάρικης εταιρίας κινητής τηλεφωνίας, όπου αντί η εξαγορά να γίνει απ’ ευθείας, προχώρησε δια μέσου ενός αυστριακού Χ μεσάζοντα, ο οποίος για το σκοπό της μεσιτείας αυτής εισέπραξε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 800 εκατ. ευρώ, και
γ) παράνομες χρηματοδοτήσεις κομμάτων, κάτι όπως Τσουκάτος και σία, δια μέσου εταιριών συμβούλων, σαν αυτές που μας κουβαλάει με τη σέσουλα ο ΓΑΠ.
Κάποιος κ. επιχειρηματίας και σύμβουλος δημοσίων σχέσεων της Telekom, ονόματι Hochegger, εισέπραξε όλα αυτά τα χρόνια γύρω στα 9.06 εκατ. ευρώ χωρίς να υπάρχουν παραστατικά, και χωρίς να υπάρχει ανάγκη, μιας και η εταιρία είχε το δικό της γραφείο δημοσίων σχέσεων και συμβούλων. Επίσης ο ίδιος φέρεται να μπούκωσε με άλλα 10 εκατ. τον πρώην αντι-καγκελάριο Gordbach καθώς και τον πρώην υπουργό Reichhold, για γνωστή-άγνωστη αιτία.
Η καλή δε κοινωνία της Βιέννης βρέθηκε σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, όταν πληροφορήθηκε ότι οι μάνατζερς της Telekom μετέφεραν τα πάκα με τα πεντακοσάευρα, όχι σε τσάντες Louis Vuitton, αλλά μέσα σε κοινές πλαστικές σακούλες από τη λαϊκή, τα οποία χρήματα παρέδιδαν, κρυμμένοι σε σκοτεινές γωνιές των πάρκων, σε ενδιάμεσους χρηματιστές, οι οποίοι και αναλάμβαναν να φέρουν στα ίσια τους κάποιες μετοχές της εταιρίας, όταν τύχαιναν να στραβώσουν, αποφέροντας φυσικά αμύθητα κέρδη στα στελέχη της εταιρίας.
Δεύτερο σκάνδαλο: Σύμβουλος, από κάποια άλλη εταιρία συμβούλων, βρέθηκε να έχει εισπράξει γύρω στο 1 εκατ. για αγνώστου φύσεως συμβουλευτικές υπηρεσίες. Οι υποψίες πέφτουν στον πρώην υπουργό εσωτερικών Strasser, ο οποίος και φέρεται να είναι και ο τελικός παραλήπτης αυτού του ποσού, σαν «δώρο» ας πούμε από την εταιρία στην οποία ανατέθηκε η εγκατάσταση του νέο δικτύου ραδιο-επικοινωνιών της αστυνομίας. Αυτό αποτελεί το σκάνδαλο νούμερο 2.
Συμπέρασμα; Φοβού τους συμβούλους και δώρα φέροντας. Ή όπου βλέπεις σύμβουλο, κάποιο λάκκο έχει η φάβα!
Το τρίτο από τα τέσσερα σκάνδαλα, γνωστό και ως υπόθεση Buwog, αφορά τον πρώην υπουργό οικονομικών Grasser ο οποίος φέρεται να υπεξαίρεσε τεράστια ποσά σχετικά με την πώληση 60,000 διαμερισμάτων, κρατικής ιδιοκτησίας. Σκεφτείτε τι έχει να συμβεί σε μας με τη εταιρία που έχει αναλάβει να εκποιήσει όχι 60,000 σπίτια, μα την Ελλάδα ολόκληρη!
Το τέταρτο σκάνδαλο αφορά τον νυν σοσιαλδημοκράτη (τρομάρα του!) καγκελάριο της Αυστρίας Faymann, και τον υπουργό συντονισμού της κυβέρνησης, για «κακή» διαχείριση των δημόσιων κονδυλίων σε μια υπόθεση η οποία δεν περιέχει συμβούλους αλλά διαφημιστές. Χοντρικά, ο Faymann χρηματοδοτούσε την προεκλογική του εκστρατεία για το πόστο του καγκελαρίου, όταν ήταν ακόμα υπουργός μεταφορών, με κρατικά λεφτά, γύρω στο 1.5 εκατ. και κάτι ψιλά. Συγκεκριμένα, είχε διατάξει τις κρατικές εταιρίες, όπως για παράδειγμα τους σιδηροδρόμους να αναρτούν διαφημίσεις με την αφεντομουτσουνάρα του και τα προεκλογικά του συνθήματα στα τρένα, στα κτίρια, στα λεωφορεία και όπου αλλού το κράτος διέθετε μετοχές. Και, σκεφτείτε, αυτό εδώ το άτομο, τολμάει να μας κουνάει το δάχτυλο για διαφθορά!
Η ιστορία, κομμάτια της οποίας παραθέσαμε πιο πάνω, είναι μια ιστορία η οποία επαναλαμβάνεται copy paste σε όλα τα καλά σαλόνια των ευρωπαϊκών μητροπόλεων, καθ’ ότι δεν υπάρχει κάποιος γενετικός λόγος που να καθιστά τους αυστριακούς περισσότερο επιρρεπείς στη διαφθορά από τους όμορους με αυτούς λαούς. Απλώς είχαν περισσότερο κακή τύχη και πιάστηκαν. Αυτό, βέβαια δε σημαίνει ότι και θα τιμωρηθούν.
Επίσης είναι ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς τους τρόπους, τους οποίους μετέρχονται οι πολιτικοί για να μιζάρονται. Στην περίπτωση της Αυστρίας, είδαμε ότι μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι εταιρίες συμβούλων. Είναι που είναι άχρηστοι, οι άνθρωποι. Τουλάχιστον στη χώρα αυτή, έκαναν και κάτι χρήσιμο για τα αφεντικά τους…
ΥΓ. Ολόκληρο το ρεπορτάζ στο SPIEGEL
Αναδημοσίευση από το blog : http://e-cynical.blogspot.com

Στιβ Τζομπς: Η ξεδιάντροπη αγιοποίηση του

Ο θάνατος του ιδρυτή της Apple Στιβ Τζομπς (ενός εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων του πλανήτη) προκάλεσε ένα τσουνάμι προπαγανδιστικής, εμετικής αγιογραφίας σε όλα τα ΜΜΕ, ακόμα και στα λεγόμενα «προοδευτικά» (;) μπλογκς και σάιτς.
Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού δεν έφερε μόνο την εκτόξευση στη στρατόσφαιρα των κοινωνικών ανισοτήτων, τις συχνές οικονομικές κρίσεις που τσακίζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, τη βαρβαρότητα με τη μορφή ενός ανηλεούς κοινωνικού δαρβινισμού. Αναγκαίο συμπλήρωμα των παραπάνω είναι και η προπαγανδιστική, ιδεολογική εξύμνηση «των δυνάμεων της ελεύθερης αγοράς», που παρά τη συγκεκριμένη, υπαρκτή, δυστυχία που προσφέρει απλόχερα αποτελεί τη «μόνη οδό» -There Is No Alternative, όπως της άρεσε να επαναλαμβάνει η Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η προσωπική περιουσία του μακαρίτη “αγίου” ήταν 8,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Η χρηματιστηριακή αξία της Apple είναι 362 δισεκατομμύρια δολάρια, η εταιρεία έχει ρευστό 76 δισεκατομμύρια δολάρια τι στιγμή που το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ έχει 74 δισεκατομμύρια.
Πως αποκτήθηκαν αυτά τα χρήματα; μόνο με το ταλέντο των ιδρυτών της Αpple ή την καινοτομία των προϊόντων της; Πολλοί ξεχνούν ή παραβλέπουν ότι:
Τα προϊόντα της Apple, ειδικότερα τα iPads και iPhones, τα κατασκευάζει μια κινεζική εταιρεία, η Foxconn. Οι συνθήκες εργασίας στην Foxconn είναι εντελώς απάνθρωπες: εξαντλητικά ωράρια (η εταιρεία εξαναγκάζει τους εργάτες της να δουλεύουν υπερβαίνοντας στο τριπλάσιο το νόμιμο χρόνο εργασίας στην Κίνα) που έχουν οδηγήσει σε κύμα αυτοκτονιών μεταξύ των εργατών. Μόνο το 2010 στο εργοστάσιο της Foxconn στο Shenzhen αυτοκτόνησαν 10 εργάτες. Η βρετανική εφημερίδα Daily Mail περιγράφει τις συνθήκες στο εργοστάσιο:
«Αντιμετωπίσαμε ένα παράξενο, ενοχλητικό κόσμο όπου οι νέες προσλήψεις γίνονται με στρατιωτικό τρόπο, οι εργαζόμενοι διατάζονται να στέκονται προσοχή στον ύμνο της εταιρείας και διαμένουν σε στρατώνες-σπίτια όπως οι κότες -όλα αυτά για λίγο περισσότερο από 20 λίρες την εβδομάδα.
Σε ότι έχει ονομαστεί το «i-Εργοστάσιο Εφιάλτης», το σκάνδαλο επικεντρώνεται σε δύο συγκροτήματα κοντά στο Shenzhen, πριν από δύο δεκαετίες ένα μικρό ψαρολίμανο και τώρα μια πόλη 17 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Αυτό είναι το επίκεντρο των εργασιών για την Foxconn, το μεγαλύτερο εξαγωγέα της Κίνας, η οποία παράγει προϊόντα για την Apple χρησιμοποιώντας 420000 ανθρώπους εργατικό δυναμικό στο Shenzhen. Η εταιρεία έχει 800.000 εργαζόμενους σε ολόκληρη τη χώρα.
Και καθώς ο Τζομπς μιλούσε στο Σαν Φρανσίσκο [όταν ανακοίνωσε το iPhone], νέα μέτρα παίρνονταν από την Foxconn για να αποτρέψει το σκάνδαλο των αυτοκτονιών από το να βλάψει τις πωλήσεις της Apple σε παγκόσμιο επίπεδο.
Εκπληκτικά, αυτό συνεπάγεται να εξαναγκαστούν όλοι οι εργαζόμενοι της Foxconn να υπογράψουν ένα νέο νομικά δεσμευτικό έγγραφο υποσχόμενοι ότι δεν θα αυτοκτονήσουν».
Η απάντηση στις επικρίσεις του Τζομπς και της Apple ήταν να στείλουν στην Foxconn ειδικούς για την «πρόληψη των αυτοκτονιών» και για «την καλύτερη εκπαίδευση του προσωπικού, για καλύτερη επίβλεψή του ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα».[10] Επιπλέον, η Apple ζήτησε από τα εργοστάσια που παράγουν προϊόντα της οι εργαζόμενοι να μην απασχολούνται «περισσότερο των 60 ωρών την εβδομάδα»! Ωστόσο (σύμφωνα με έρευνα της ίδιας της Apple) μόνο το 57% των εργοστασίων συμμορφώθηκε με την οδηγία. Πιο πρακτική (από τις προσχηματικές παρενέσεις του Τζομπς) η Foxconn έφτιαξε ένα ατσάλινο δίχτυ ώστε να εμποδίζονται οι εργαζόμενοί της να αυτοκτονούν πέφτοντας από τα παράθυρα…
Αλλά το ξεζούμισμα των εργαζομένων του ο Τζομπς δεν το περιόριζε μόνο για τους Κινέζους, το εφάρμοζε και στο εσωτερικό της χώρας του, στις ΗΠΑ. Στα καταστήματα της Apple στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι δουλεύουν κατά πλειοψηφία ως part-time, εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης με πενιχρές απολαβές. Προτιμώνται οι εργαζόμενοι μέχρι τα 30 τους χρόνια ενώ απολύονται αδίστακτα όσοι υπερβαίνουν το ηλικιακό αυτό όριο. Ακόμα, ο Τζόμπς και η Apple έχουν κάνει (μυστικές φυσικά) συμφωνίες με τις άλλες εταιρείες λογισμικού να κρατούν τους μισθούς των εργαζομένων τους προγραμματιστών σε τεχνικά χαμηλά επίπεδα.[11]
Ιδού λοιπόν το «μυστικό» ενός «οραματιστή» καπιταλιστή:
Δεν υπάρχει κανένα μυστικό! Πλούσιος, διάσημος ακόμα και… «άγιος» άμα λάχει, γίνεσαι πάντοτε με τη δοκιμασμένη συνταγή:
Με το αίμα και τον ιδρώτα των άλλων…
Άγγελος Καλοδούκας
Απόσπασμα από το site: http://www.aformi.gr/2011/10/στιβ-τζομπς-η-ξεδιάντροπη-αγιοποίηση/

Εσωτερική υποτίμηση vs υποτίμηση νομίσματος

O P. Krugman σε χθεσινό του άρθρο στο blog του στους NYT δείχνει ανάγλυφα τη διαφορά στις κοινωνικές επιπτώσεις που επιφέρει η εσωτερική υποτίμηση μιας ολόκληρης κοινωνίας σε σχέση με την υποτίμηση του νομίσματός της. Και σαν παράδειγμα αντιπαραθέτει την Ιταλία με το ΗΒ. Η Ιταλία, μέλος της ΟΝΕ, δεν μπορεί να προβεί σε νομισματική υποτίμηση, ενώ το ΗΒ μπορεί. Η Ιταλία με μικρότερο έλλειμμα και χρέος τρώει τη μια υποβάθμιση μετά την άλλη, ενώ το ΗΒ απολαμβάνει το τριπλό του ΑΑΑ και κανένας οίκος δεν φαίνεται να ενοχλείται.

Γιατί συμβαίνουν αυτά; Μα, εξ αιτίας του νομίσματος.

Το διάγραμμα που ακολουθεί απεικονίζει την ίδια ποσότητα που δείξαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση για τα PIIGS, δηλαδή την ενεργό υποτίμηση του νομίσματος, υπολογισμένης στη βάση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, όπως αυτό προκύπτει από τις συναλλαγματικές ισοτιμίες κάθε χώρας σε σχέση με τα νομίσματα των κύριων εμπορικών της εταίρων.

Ο αποπληθωρισμός στη Βρετανία μέσω υποτίμησης της λίρας υπολογίζεται στο 15%, ενώ για να πετύχει η Ιταλία το ίδιο ποσοστό θα πρέπει να διαλυθεί το σύμπαν, όπως ακριβώς είδαμε να συμβαίνει στην Ιρλανδία. Και πάλι, αν ξαναδείτε το προηγούμενο ποστ, η εσωτερική υποτίμηση στην Ιρλανδία δεν ξεπέρασε το 10%, παρά το πενταετές δρακόντιο πρόγραμμα λιτότητας που επέβαλε στους πολίτες της.

Το συμπέρασμα, λοιπόν που βγαίνει είναι ότι η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μιας χώρας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης είναι ο χειρότερος και ο πλέον βάρβαρος τρόπος για να επιτευχθεί, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου απ’ ότι αν είχε ένα δικό της νόμισμα και μια δική της κεντρική τράπεζα. Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που οι αγορές δεν δείχνουν να ενοχλούνται από τη Βρετανία, ενώ κλάνουν μέντες με την Ιταλία.

Πηγή: Αναδημοσίευση από το blog: e-cynical

Η διαπλοκή με τους εργολάβους του Δημοσίου εκσυγχρονίζεται

Η κυβέρνηση με την δικαιολογία ότι δεν μπορεί ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός του Δημοσίου να έχει αποτελέσματα στην είσπραξη ληξιπρόθεσμων φόρων, ανέθεσε την έρευνα και την είσπραξη σε ιδιωτικές εταιρίες, κυρίως δικηγορικές, με αμοιβή. Διαβάστε παρακάτω το άρθρο 9 του νόμου γιατί έχει ενδιαφέρον. Ο πλουτισμός των εργολάβων σε βάρος του Δημοσίου συνεχίζεται. Αυτό φυσικά βαπτίζεται εκσυγχρονισμός του κράτους.
ΠΟΛ.1195/14.9.2011
Ρύθμιση θεμάτων ανάθεσης έρευνας σε τρίτους στο πλαίσιο είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο
Άρθρο 9

Αμοιβή

1. Ο ανάδοχος δικαιούται αμοιβής για κάθε μία από τις αναληφθείσες υποθέσεις μετά τη λήξη της σύμβασης ή της τυχόν παράτασης αυτής που θα συναφθεί εν συνεχεία της παρούσης και αφού προηγουμένως ελεγχθούν και εγκριθούν τα δικαιολογητικά πληρωμής από την αρμόδια Κεντρική Υπηρεσία.

2. Η αμοιβή διαμορφώνεται ανά υπόθεση κλιμακούμενη κατ' αύξουσα διαβάθμιση ως οι κατωτέρω περιοριστικά αναφερόμενες τρεις (3) περιπτώσεις:

Η υπόθεση περατώνεται με τη διαπίστωση αδυναμίας ευρέσεως επί πλέον υποχρέων ή συνυποχρέων και περιουσιακών στοιχείων αυτών ή παροχής κάθε πληροφορίας σχετικής με το υπό εξέταση θέμα. Στην περίπτωση αυτή καταβάλλεται πάγια αποζημίωση 200 ευρώ, πλέον Φ.Π.Α.

β. Η υπόθεση περατώνεται χωρίς επίτευξη εισπρακτικού αποτελέσματος, πλην όμως παρέχονται στην υπηρεσία πληροφορίες χρήσιμες κατά τη διεξαγωγή μελλοντικών ελέγχων και την περαιτέρω επιδίωξη είσπραξης απαιτήσεων που θα προκύψουν συνεπεία αυτών.

Η υπαγωγή του περιεχομένου των παρεχομένων πληροφοριών στις ανωτέρω τιθέμενες προϋποθέσεις εναπόκειται στην αποκλειστική κρίση των αρμοδίων οργάνων του Δημοσίου. Στην περίπτωση αυτή καταβάλλεται πάγια αποζημίωση 500 ευρώ, πλέον Φ.Π.Α.

γ. Η υπόθεση περατώνεται με την επίτευξη εισπρακτικού αποτελέσματος ή την πλήρη διασφάλιση της οφειλής. Στην περίπτωση αυτή καταβάλλεται πάγια αποζημίωση 1.000 ευρώ, πλέον Φ.Π.Α.

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΤΟ «ΕΥΡΩ» ΚΑΙ ΤΑ «ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΦΟΥΜΑΡΑ

Προφητικό άρθρο που δημοσιεύθηκε πριν 12 χρόνια
«Κυριακάτικη ΑΥΓΗ», 3 Ιανουαρίου 1999
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ

Παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα ο «θριαμβευτής παγκοσμιοποιημένος» καπιταλισμός εισέρχεται στο 1999 με ορατή πλέον την προοπτική της ύφεσης, αν όχι και μιας γενικευμένης οικονομικής κρί-σης, που θα επιτείνει τα ήδη αυξανόμενα φαινόμενα φτώχειας και εξαθλίωσης. Οι πιο οξυδερκείς και αμερόληπτοι εκ τον οικονομικών αναλυτών κρούουν από καιρό τον κώδωνα του κινδύνου. [...]

Η τεράστια υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, προϊόν άγριας εκμετάλλευσης, στο πλανητικό κέντρο αδυνατεί να βρει επενδυτικές διεξόδους, είτε εδώ είτε στην περιφέρεια, δημιουργώντας στα μεγάλα Χρηματιστήρια της Δύσης τεράστιες κερδοσκοπικές «σαπουνόφουσκες» έτοιμες να εκραγούν. Ας μην ξεχνάμε ότι το Χρηματιστήριο του Τόκυο γνώρισε τη μεγαλύτερη του άνοδο λίγο πριν από την πρόσφατη ιαπωνική κατάρρευση. Όπως γνωστό είναι, επίσης, ότι λίγο πριν από την κρίση του '29 τα Χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου πέταγαν σε ιστορικά ύψη.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΕΥΡΩ»

Οι κυρίαρχοι ευρωπαϊκοί κύκλοι μπροστά στους πολλαπλούς κινδύνους προσπαθούν να μας εμφανίσουν το «ευρώ», που ξεκίνησε από σήμερα την περιπέτεια του στις έντεκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως παράγοντα σταθερότητας και ελπίδας για το μέλλον. Λάθος και παραπλάνηση. [...]


Έχουμε ενώπιον μας έναν πρωτοφανή μηχανισμό αυτόματης εκθεμελίωσης και διαμόρφωσης μιας Ευρώπης «φρούριο» για τους μεγάλους επιχειρηματικούς και κερδοσκοπικούς ομίλους στη φρενήρη κούρσα τους για παγκόσμια κυριαρχία.

Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρόκειται ν' ανασάνει μπαίνοντας στην ΟΝΕ, αλλά εισερχόμενη θα ξεκινήσει μια νέα περίοδο λιτότητας και απορρύθμισης χωρίς ορατή ημερομηνία λήξης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση του ενιαίου νομίσματος θα είναι η Ευρώπη της ανεργίας, των ευρυνόμενων περιφερειακών και κοινωνικών ανισοτήτων και της συνεχούς οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας. Αυτά, δυστυχώς, θα είναι τα επόμενα ευρωπαϊκά χρόνια

Το παρ’ ολίγον ελληνικό «ατύχημα» και το παγκόσμιο «δυστύχημα»

Από το "Δρόμο" 17/9/2011
Τα 25 λεπτά της τηλεδιάσκεψης που ανέβαλαν την ελληνική χρεοκοπία και η νέα εκστρατεία για τη διάσωση της τραπεζικής Διεθνούς με αμερικανικές ευλογίες και ευρωπαϊκές διχογνωμίες
Εικοσιπέντε λεπτά κράτησε η «κρίσιμη» τηλεδιάσκεψη Μέρκελ, Σαρκοζί, Παπανδρέου την περασμένη Τρίτη. Αν κρίνουμε από τις διαρροές περί «Ελλάδας, αναπόσπαστου μέλους της ευρωζώνης» και τις διαβεβαιώσεις ότι «θα τηρηθούν απαρέγκλιτα οι ελληνικές δεσμεύσεις», η τηλεδιάσκεψη σήμανε απλώς ένα μικρό διάλειμμα του εικοσάμηνου ευρωπαϊκού βασανιστηρίου στο οποίο υποβάλλεται η χώρα. Για να ξεπιαστούν και να διαβουλευτούν οι βασανιστές, όχι τίποτε άλλο…
Η ίδια η κυβέρνηση, έντρομη και παγιδευμένη σε απόλυτο αδιέξοδο, αγνοώντας πού θα σταθεί η μπίλια στην ευρωπαϊκή ρουλέτα, αλλά και πού ποντάρουν οι βασικοί της παίκτες, επιμένει στην ολική σύγκρουση με την τεράστια πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. «Δεν πρέπει να δώσουμε καμία αφορμή στους εταίρους μας», ήταν το μόνο που βρήκε ψελλίσει ο πρωθυπουργός στην τελευταία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ταυτόχρονα απαίτησε από τους υπουργούς να βομβαρδίσουν την κοινωνία με πολλές ακόμη «αφορμές» που δοκιμάζουν τα όρια αντοχής της. Η ταυτόχρονη επιβολή των έκτακτων εισφορών σε εισοδήματα και κατοικίες, η πανικόβλητη προώθηση της εργασιακής εφεδρείας και ο συνταξιοδοτικός πανικός που προκαλεί η ίδια αλλά και το προκρούστειο ενιαίο μισθολόγιο, είναι οι τελευταίες και πιο εκρηκτικές «αφορμές» μιας αναταραχής που προκαλεί δέος ακόμη και σε συνεπείς μνημονιόφρονες υπουργούς. Μακριά από τις κάμερες και τα μικρόφωνα, αρκετοί απ’ αυτούς εκμυστηρεύονται την πεποίθησή τους ότι αντιμετωπίζουν ένα ολοκληρωτικό αδιέξοδο. Πως προωθούν στα τυφλά υποδείξεις της τρόικας και «ρετάλια» από τις προβλέψεις του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, εν γνώσει τους πως η επίτευξη των υποτιθέμενων δημοσιονομικών τους στόχων, το περίφημο «πρωτογενές πλεόνασμα» στους πρώτους μήνες του 2012, είναι όνειρο θερινής νυκτός. Μόνη ελπίδα τους, «ν’ αλλάξει κάτι στην Ευρώπη».

Η αγωνία της 6ης δόσης

Το μήνυμα που έρχεται από την Ευρώπη, και για την ακρίβεια από το Βρότσλαβ της Πολωνίας όπου από χθες συνεδριάζουν το Eurogroup και το Ecofin, είναι πως τίποτα δεν αλλάζει, τουλάχιστον ως προς τον χειρισμό της Ελλάδας. «Η καταβολή της 6ης δόσης θα αποφασιστεί τον Οκτώβριο», δήλωσε ψυχρά - κοφτά ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, απογοητεύοντας όσους περίμεναν κάτι πιο ενθαρρυντικό. Το είπε και η Μέρκελ, άλλωστε, στην τηλεδιάσκεψη με Σαρκοζί και Παπανδρέου, προειδοποιώντας ότι όλα θα εξαρτηθούν από την έκθεση της τρόικας, που επανέρχεται από Δευτέρα για διαπραγματεύσεις. Έτσι, η κυβέρνηση θα βρίσκεται για έναν ακόμη μήνα υπό πίεση για επίδειξη «αποφασιστικότητας στη λήψη μέτρων» κατά της κοινωνίας. «Το μέλλον της Ελλάδας είναι στην ευρωζώνη, αλλά με τίμημα», είπε και η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, για να προσθέσει το βάρος της στο κλίμα ασφυκτικής πίεσης προς την κυβέρνηση, που είναι υποχρεωμένη να συμβιβαστεί με την αναβολή της δόσης και τα διαθέσιμα μόλις 1 δισ. ευρώ που θα έχει στα κρατικά ταμεία από την ερχόμενη εβδομάδα.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η 6η δόση θα δοθεί στην Ελλάδα. Παρ’ ότι μέχρι πριν από μερικά 24ωρα αρκετοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες στην Ευρωζώνη, ιδιαίτερα στη Γερμανία, έπαιξαν με την ιδέα του δανειακού στραγγαλισμού της και της χρεοκοπίας της, δεύτερες σκέψεις οδήγησαν στην απόφαση να μη ρισκάρουν ένα ελληνικό «ατύχημα» τώρα που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα παγκόσμιο «δυστύχημα» αργότερα. Και το «δυστύχημα» θα μπορούσε να είναι μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση με επιπτώσεις χειρότερες απ’ αυτές της κατάρρευσης της Lehman Brothers το 2008. Ο κίνδυνος ενός τέτοιου «δυστυχήματος» είναι που κινητοποίησε την αμερικανική ηγεσία και έφερε τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, σε μια θεσμικά πρωτοφανή συμμετοχή του σε συνεδρίαση του Eurogroup.

Συστημικός κίνδυνος

Το «δυστύχημα» περιέγραψε μελέτη επιτροπής που προετοιμάζει τις αποφάσεις του Ecofin η οποία διέρρευσε και προειδοποιούσε για ένα φαύλο κύκλο κρατικού και τραπεζικού χρέους σε συνθήκες ύφεσης, και τελικά για έναν παγκόσμιο συστημικό κίνδυνο, όπως κυριολεκτικά ανέφερε. Η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά, πορτογαλικά, ιρλανδικά, ισπανικά και ιταλικά ομόλογα θα μπορούσε να τους κοστίσει τουλάχιστον 350 δισ. ευρώ, σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, πράγμα που θα καθιστούσε αναγκαία την εκ νέου διάσωσή τους. Αλλά, με τι λεφτά, ήταν το ερώτημα που έθετε η επίμαχη μελέτη, όταν το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης EFSF είναι δεσμευμένο στην αναχρηματοδότηση μόνο του χρέους των κρατών και με περίπου 500 δισ. ευρώ. Παλιότερα, η Λαγκάρντ είχε υπολογίσει τις συνολικές του ανάγκες ώστε να καλύψει και το ενδεχόμενο ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στο 1,2 τρισ. τουλάχιστον. Και λεφτά, προς το παρόν, δεν υπάρχουν.
Η ευρωπαϊκή «εκστρατεία» του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ αφορούσε ακριβώς αυτό. Λεφτά πρέπει να βρεθούν. Η πίεσή του αφορά στη διεύρυνση του ρόλου και ενίσχυση του ευρωπαϊκού ταμείου EFSF με ποσό τουλάχιστον 200 δισ., αλλά και μια στροφή της ΕΚΤ από την αντιπληθωριστική της ορθοδοξία στο κόψιμο χρήματος. Εν αναμονή των πολιτικών αποφάσεων των Ευρωπαίων ηγετών, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της. Σε συνεργασία με 4 ακόμη κορυφαίες κεντρικές τράπεζες (αμερικανική, αγγλική, ελβετική και ιαπωνική) δεσμεύτηκε για παροχή επαρκούς ποσότητας δολαρίων στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα μέχρι το τέλος του χρόνου, ώστε να αποτραπεί ένα πιστωτικό κραχ.
Οι ίδιοι οι τραπεζίτες, δια της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας τους, φρόντισαν να θυμίσουν ποιος είναι τ’ αφεντικό σ’ αυτή την ερωτική σχέση με τις πολιτικές ηγεσίες, και με ανακοίνωσή τους απαίτησαν «σαφές και ομόφωνο μήνυμα από τους υπουργούς Οικονομικών, τους κεντρικούς τραπεζίτες και την ΕΚΤ για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών».

Γερμανική αβεβαιότητα

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πολυπόθητες από τη διεθνή του χρήματος αποφάσεις δεν είχαν ληφθεί στη διήμερη συνεδρίαση Eurogroup – Ecofin, παρά την αμερικανική πίεση. Η διάσταση απόψεων στις ευρωπαϊκές ελίτ παραμένει βαθιά και ενισχύεται από εθνικές και πολιτικές ιδιοτέλειες, με πιο χαρακτηριστική αυτή της γερμανικής ηγεσίας. Αναλισκόμενη σ’ έναν ανταγωνισμό με τους ενδοκυβερνητικούς της εταίρους, τους Φιλελεύθερους, η Μέρκελ και οδηγούμενη από τη μια εκλογική ήττα στην άλλη (αύριο στο Βερολίνο), εξακολουθεί να αποκλείει κάθε σκέψη συλλογικής διαχείρισης του ευρωπαϊκού χρέους (γι’ αυτό απορρίπτει τα ευρωομόλογα) και μοιάζει να μην έχει πάρει τις αποφάσεις της για το ποιος και πώς πρέπει να διασωθεί. Είναι χαρακτηριστική η αναβολή της προγραμματισμένης για τις 21 του μηνός επικύρωσης της συμφωνίας του Ιουλίου από το γερμανικό υπουργικό συμβούλιο, πράγμα που διατηρεί τις αβεβαιότητες και για την τύχη της στο γερμανικό κοινοβούλιο, στις 29 του μηνός. Στην κοινή γνώμη, πάντως, η λαϊκιστική και εθνικιστική υστερία των Φιλελεύθερων και των ταμπλόιντ δείχνει να πιάνει, με τα 2/3 των Γερμανών να τάσσονται κατά της ενίσχυσης του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης.
Απομένει να δούμε αν η αμερικανική πίεση για τη σωτηρία όχι φυσικά της Ελλάδας, αλλά της τραπεζικής διεθνούς θα έχει αποτέλεσμα. Το πιθανότερο είναι ότι τα συστημικά ανακλαστικά των πολιτικών ηγεσιών θα λειτουργήσουν τελικά, με την ταξική αυταπάρνηση που επέδειξαν και το 2008, όταν διέθεταν εκατοντάδες δισεκατομμύρια για να θωρακίσουν τις μολυσμένες από τοξικά παράγωγα τράπεζές τους. Αλλά, πώς θα διασφαλιστεί ότι οι νέες δόσεις δωρεάν χρήματος στην τοκογλυφία δεν θα μεταφραστούν σε νέα έξαρση της κρίσης χρέους, όπως έγινε το 2008; Εδώ, μεσολαβεί μια ανάγκη διαχωρισμού ανάμεσα σε πρόβατα και ερίφια.

Τραπεζικός κεϊνσιανισμός

Μια ιδέα μας δίνει άρθρο της βίβλου του φιλελευθερισμού, του Economist ( 16/9) και το οποίο προτείνει «διάσωση» με τέσσερις κινήσεις: 1) Απεριόριστη στήριξη στις φερέγγυες κυβερνήσεις, αναδιάρθρωση γι’ αυτές που έχουν στα χέρια τους ένα… αβίωτο χρέος. 2) Ενίσχυση των τραπεζών ώστε να αντέξουν μια κρατική χρεοκοπία. 3) Αποκόλληση της ευρωζώνης από την εμμονή των δημοσιονομικών περικοπών και στροφή σε μια ατζέντα ανάπτυξης. 4) Σχεδιασμός νέου συστήματος για να μην ξανασυμβεί τέτοια κρίση (αλλά αυτό σε βάθος χρόνου…)
Τι δηλοί ο μύθος του Economist; Ότι κοντά στον βασιλικό δεν ποτίζεται πάντα κι η γλάστρα. Κι ότι ακόμη κι αν οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφασίσουν να φερθούν με γενναιοδωρία και τρυφερότητα στις τράπεζες που είναι εκτεθειμένες σε κρατικά χρέη, δεν είναι απαραίτητο να σωθούν και τα ίδια τα κράτη. Τουλάχιστον όχι όλα, και οπωσδήποτε όχι όπως θα ήθελαν. Κι επομένως, για την Ελλάδα, τη χώρα με το κατ’ εξοχήν μη βιώσιμο χρέος και για όσες την πλησιάζουν επικίνδυνα, η εναλλακτική της αναδιάρθρωσης χρέους και της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, με την οποία φλερτάρει η Γερμανία, παραμένει ένα ανοικτό και ενδεχομένως το πιθανότερο σενάριο. Όπως είναι αντιληπτό, ο κεϊνσιανισμός νέας κοπής που ευαγγελίζεται ο Economist και όσοι αυτός εκφράζει ζητώντας «στροφή στην ανάπτυξη», είναι ένας κεϊνσιανισμός υπέρ των τραπεζών και υπέρ της επικερδούς σχέσης τους με τις «υγιείς οικονομίες». Για τους λοιπούς υπάρχει ο γνώριμος, ήδη χαραγμένος δρόμος προς την Κόλαση. Στρωμένος πάντα με τις καλύτερες προθέσεις.

Το όνειρο του Μπενύτο

Μετά την “τρομερή επιτυχία” της κυβέρνησης να εισπράξει το χαράτσι των ακινήτων μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, η κυβέρνηση αποφάσισε να εισπράξει και όλους τους υπόλοιπους φόρους μέσω της ΔΕΗ. Σε λίγους μήνες η χώρα βυθίζεται στο σκοτάδι και γίνεται η σκοτεινή χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Αναβιώνουν τα κεριά, οι γκαζόλαμπες και το φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό........

Η ΔΕΗ κλείνει αφού δεν χρειάζεται και απολύεται ο Φωτόπουλος και όλη οι όμοιοι του και η κυβέρνηση παίρνει την κρυφή εκδίκηση της.

Οι Τροϊκανοί που είναι σκοτεινοί τύποι αλλά παράλληλα γκαβούλιακες και θέλουν ισχυρό φως για να ξεσκονίζουν τα κιτάπια του κράτους με τις γκαζόλαμπες δεν μπορούν να κάνουν δουλειά και απογοητευμένοι την κοπανάνε από την Ελλάδα.

Οι περιβόητες αγορές αφού βλέπουν ότι οι Ελληνες δεν μπορούν να πληρώσουν την ΔΕΗ και δεν είναι διατιθέμενοι να τους δώσουν ούτε το τρίτο το μακρύτερο, απελπισμένοι μας χαρίζουν το χρέος και μας παρατούν στην σκοτεινή ησυχία μας.

Εν τω μεταξύ οι υπόλοιπες αγορές που δεν μας είχαν δανείσει στο παρελθόν τυφλωμένοι από την απληστία τους δεν βλέπουν τα μαύρα μας τα χάλια και τα μαύρα μας σκοτάδια αλλά βλέπουν ότι δεν έχουμε χρέος και μας δανείζουν τεράστια ποσά με επιτόκιο 0,5%. και το χρήμα ρέει άφθονο.

Την άλλη μέρα η Μέρκελ παθαίνει εγκεφαλικό από την ζήλια της και την σκασίλα της και ο Σαρκοζύ τριπλό μπάι πας.

Μετά από αυτή την επιτυχία ο Μπενύτο την κοπανάει από το κόμμα παίρνει το 70% των βουλευτών εκδικούμενος τον ΓΚΑΠ και ιδρύει νέο κόμμα το ΜΑΣΟΚ. Η βουλή διαλύεται προκηρύσσονται εκλογές και το ΜΑΣΟΚ τάζει νέες μάσες και βγαίνει πρώτο κόμμα με ποσοστό 80%.

Τη άλλη μέρα διαλύονται όλα τα υπόλοιπα κόμματα, ο ΓΚΑΠ και ο Σαμαράς φεύγουν μετανάστες στην Αμερική,νοικιάζουν ένα δυαράκι και μένουν μαζί να ξαναθυμηθούν τα φοιτητικά τους χρόνια, οι Αλαβάνος και Τσίπρας κάνουν την αυτοκριτική τους και πάνε για καλόγεροι στο Αγιο όρος, η Παπαρήγα πάει μετανάστης στην Κούβα να πνίξει τον πόνο της στο ρούμι παρέα με τον Φιντέλ και ο Κουβέλης ιδρύει το ίδρυμα μελετών της αποτυχίας της ΔΗΜΑΡ να εισέλθει στην Βουλή, το οποίο θα εκδώσει πόρισμα το 2040. Ο μόνος που δεν το βάζει κάτω είναι ο Δρακουμέλ που δίνει συνέντευξη τύπου και απειλώντας το Ελληνικό λαό λέει ότι αν στις επόμενες εκλογές δεν βγεί η Ντόρα θα βρικολακιάσει, θα ζει αιώνια και θα μας τυραννάει επί γενεές 14.

Ξαφνικά χτυπάει το ξυπνητήρι, ανοιγοκλείνει τα μάτια ο Μπενύτο και βρίζοντας “ Γαμώ το κωλοξυπνητήρι όλο στο καλύτερο με κόβει.

Αυξήσεις φωτιά σε φυσικό αέριο και ηλεκτρικό ρεύμα.

09.09.2011
Ανακοίνωση της ΡΑΕ σχετικά με την επιβολή Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο Φυσικό Αέριο. Αναφορικά με την επιβολή Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο Φυσικό Αέριο που χρησιμοποιείται για ηλεκτροπαραγωγή, η ΡΑΕ επισημαίνει τα ακόλουθα:
Η επιβολή Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για ηλεκτροπαραγωγή επιφέρει σημαντική αύξηση του κόστους στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία εν τέλει ενδέχεται να προκαλέσει επιβάρυνση στον τελικό καταναλωτή.
Στην περίπτωση, μάλιστα, που ο φόρος αυτός επιβάλλεται επιλεκτικά, σε ορισμένα μόνο από τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στην ηλεκτροπαραγωγή, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση στο Φυσικό Αέριο (ΦΑ), τότε η επίπτωση του φόρου αυτού στον τελικό καταναλωτή και οι στρεβλώσεις που επιφέρει στην ηλεκτρική αγορά κινδυνεύουν να είναι πολύ μεγαλύτερες από το οικονομικό όφελος που μπορεί να προκύψει για την Πολιτεία από την είσπραξη του φόρου αυτού.

Ειδικότερα, η ΡΑΕ αναφέρει τα εξής:

1. Οι καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας ήδη επιβαρύνονται με άμεσο ΕΦΚ που επιβάλλεται στον τελικό λογαριασμό κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας.

2. Η επιβολή ΕΦΚ στα καύσιμα για ηλεκτροπαραγωγή αυξάνει άμεσα το κόστος παραγωγής. Το κόστος αυτό θα επιβαρύνει, αργά ή γρήγορα, τους τελικούς καταναλωτές, μέσω ανάλογης αναπροσαρμογής των τιμολογίων λιανικής, τόσο της ΔΕΗ (ορισμένα από τα τιμολόγια της οποίας αναπροσαρμόζονται με απόφαση του Υπουργού ΠΕΚΑ), όσο και των εναλλακτικών προμηθευτών. Η συσχέτιση της τιμής λιανικής με το υποκείμενο κόστος της χονδρεμπορικής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη λειτουργία υγιούς ανταγωνισμού, για την επίτευξη βέλτιστων τιμών για τον τελικό καταναλωτή, καθώς και για τη βιωσιμότητα όλων των φορέων, δημόσιων και ιδιωτικών, που δραστηριοποιούνται στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

3. Η επιβολή ΕΦΚ σε ένα καύσιμο μόνο, αλλοιώνει ασύμμετρα το μεταβλητό κόστος παραγωγής των διαφόρων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής και στρεβλώνει το μεταξύ τους ανταγωνισμό. Οδηγεί σε μεταβολή του μίγματος καυσίμου που χρησιμοποιείται στην ηλεκτροπαραγωγή, κατά τρόπο που μειώνει συνολικά την οικονομική αποτελεσματικότητα του κλάδου. Κι αυτό, γιατί η μεταβολή του μείγματος καυσίμου δεν οφείλεται σε αύξηση των πραγματικών, λειτουργικών συνιστωσών του κόστους παραγωγής, αλλά στην ασύμμετρη φορολόγηση των καυσίμων ηλεκτροπαραγωγής.

Η επιβολή ΕΦΚ στο ΦΑ, μειώνει την ανταγωνιστικότητα των σταθμών ΦΑ έναντι άλλων καυσίμων (π.χ. λιγνίτη) και ταυτόχρονα μειώνει την ανταγωνιστικότητα των Ελλήνων ηλεκτροπαραγωγών έναντι των εισαγωγέων. Αυτό οδηγεί στην αύξηση των εισαγωγών ηλεκτρικής ενέργειας και στην έμμεση επιδότηση των ξένων ηλεκτροπαραγωγών και εμπόρων από τους Έλληνες καταναλωτές. Έμμεσα, και στο βαθμό που ο ΕΦΚ στο ΦΑ θα μεταφερθεί ως αυξήσεις τιμών ηλεκτρικής ενέργειας στους βιομηχανικούς, εμπορικούς και οικιακούς καταναλωτές, θα προκαλέσει μείωση της ανταγωνιστικότητας της εγχώριας βιομηχανίας, και της εθνικής οικονομίας γενικότερα, καθώς και σημαντική επιβάρυνση των νοικοκυριών.

4. Επιπρόσθετα, η επιβολή ΕΦΚ μόνο σε ένα από τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για ηλεκτροπαραγωγή επιφέρει δυσανάλογη αύξηση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, σε σχέση με το οικονομικό όφελος από την είσπραξη του φόρου. Συγκεκριμένα, η επιβολή ΕΦΚ στο φυσικό αέριο (1,5 Ευρώ/GJ) αυξάνει άμεσα το κόστος παραγωγής από μονάδα ΦΑ, και συνεπώς ο παραγωγός οφείλει να προσφέρει την παραγόμενη ενέργειά του σε αυξημένη τιμή στη χονδρεμπορική αγορά, αφού σύμφωνα με τον ισχύοντα Κώδικα της αγοράς, δεν επιτρέπεται να υποβάλλει προσφορές σε τιμές χαμηλότερες του μεταβλητού κόστους. Η τιμή της αγοράς για κάθε ώρα καθορίζεται από την ακριβότερη («οριακή») μονάδα που προγραμματίζεται να λειτουργήσει ώστε να καλυφθεί η ζήτηση την ώρα αυτή. Την τιμή αυτή (Οριακή Τιμή Συστήματος) την πληρώνουν οι προμηθευτές για όλη την ενέργεια που αγοράζουν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες των πελατών τους, και την εισπράττουν όλοι οι παραγωγοί που λειτουργούν, ανεξαρτήτως της προσφοράς που υπέβαλε ο καθένας, η οποία προφανώς είναι χαμηλότερη της προσφοράς της οριακής μονάδας. Συνεπώς, τις ώρες που οι μονάδες ΦΑ καθορίζουν την τιμή της αγοράς (εκτιμάται γύρω στο 40% των ωρών), η οριακή τιμή ενσωματώνει και τον ΕΦΚ που επιβλήθηκε στο φυσικό αέριο. Με τον τρόπο αυτό, οι μονάδες ΦΑ καλύπτουν το επιπλέον κόστος που έχουν υποστεί, αλλά ταυτόχρονα οι φθηνότερες μονάδες και οι εισαγωγές, που έχουν προσφέρει ενέργεια σε χαμηλότερη τιμή, εισπράττουν από τους προμηθευτές επιπλέον ποσό (ουσιαστικά τη διαφορά μεταξύ της τιμής μονάδας ΦΑ πριν και μετά την επιβολή ΕΦΚ), το οποίο μεταφράζεται σε μεγαλύτερο κέρδος για αυτούς.

Με τον τρόπο αυτό, ο τελικός καταναλωτής, μέσω των τιμολογίων προμήθειας, που δυνητικά θα πρέπει να προσαρμοστούν ώστε να ανακτάται το κόστος της χονδρεμπορικής αγοράς, θα πληρώσει μεν το άμεσο κόστος του ΕΦΚ των μονάδων παραγωγής με ΦΑ, χωρίς οι μονάδες αυτές να αυξάνουν το περιθώριό τους, αλλά επιπλέον θα καταλήξει να πληρώνει πρόσθετα ποσά και στους λοιπούς παραγωγούς/εισαγωγείς, λόγω της επίδρασης του ΕΦΚ στην Οριακή Τιμή του Συστήματος.


Συνεπώς, η ΡΑΕ θεωρεί ότι η επιβολή ΕΦΚ μόνο στο ΦΑ για ηλεκτροπαραγωγή εισάγει στρεβλώσεις στο σύνολο της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, και θα επιφέρει στον τελικό καταναλωτή δυσμενείς επιπτώσεις πολλαπλάσιες συγκριτικά με το εφαρμοζόμενο μέτρο, δηλ. το κόστος στον τελικό καταναλωτή είναι σημαντικά μεγαλύτερο από τα έσοδα που αναμένονται από την επιβολή του φόρου.

Λαμβάνοντας υπόψη τα ως άνω, και με σκοπό την ελαχιστοποίηση των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων επιπτώσεων που θα έχει η επιβολή ΕΦΚ στο ΦΑ για ηλεκτροπαραγωγή, η ΡΑΕ θεωρεί αναγκαίο να εξεταστούν από την Πολιτεία εναλλακτικά φορολογικά μέτρα, στη βάση ενός δικαιότερου και περισσότερο αποτελεσματικού κατανεμητικού μηχανισμού, που θα ελαχιστοποιεί τις επιπτώσεις στον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας, στην ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής Οικονομίας, και κυρίως στον τελικό καταναλωτή.

Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει.

Και να μία ευχάριστη είδηση που σίγουρα θα σας ανακουφίσει από το άγχος και από εκείνη την απαίσια φαγούρα που είχατε ιδιαίτερα σε απόκρυφα σημεία. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Εσπρέσο – Καπουτσίνο – Παγωμένο φρέντο,  η Ελένη Μενεγάκη πιέζεται από τους Γερμανούς να μετακομίσει από την πρωινή στην μεσημεριανή ζώνη. Σε αυτή την εκπομπή όλες οι τηλε-κατίνες θα κάνουν οινομικο-κοινωνικές αναλυσεις των γεγονότων της ημέρας και προτάσεις εξόδου από την κρίση ή και προτάσεις εξόδου με λαμέ ή ξέκολα ενδύματα. Στην εκπομπή αυτή αντί για καφέδες θα σερβίρονται ούζα, τσίπουρα και μπύρες. Έτσι οι τηλεθεατές ζαλισμένοι θα παρακολουθούν σαν τα κοτόπουλα όλες τις διαφημίσεις και θα αυξηθούν τα έσοδα του καναλιού. Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει όχι γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της αλλά γιατί φοβάται ότι αν πει όχι θα “πεινάσει” η πολύτεκνη οικογένεια της. Άτιμη κενωνία, κουφάλα κρίση.!!!

Νέο μισθολόγιο - προσωπική διαφορά και οι κουτόφραγκοι

Η Τρόϊκα που ήρθε στην Ελλάδα εφαρμόζει μια γνωστή νεοφιλελεύθερη συνταγή που απαιτεί συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων για μείωση δήθεν του χρέους και των ελλειμμάτων, χωρίς κανένα αναπτυξιακό μέτρο, με απώτερο σκοπό την υφαρπαγή της Δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. Οι υπάλληλοι της Τρόϊκας είναι σκληροί και κυνικοί άνθρωποι αλλά κατά κάποιον τρόπο “τίμιοι” διότι λένε ευθέως τις απαιτήσεις τους. “Θέλουμε περαιτέρω περικοπές των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μέσω ενός νέου ενιαίου μισθολογίου”. Οι δικοί μας κυβερνώντες που διαθέτουν επαρχιώτικη κουτοπονηριά ανατολίτικης σκέψης βρήκαν τη “χρυσή” τομή για να “κοροϊδέψουν” τους “κουτόφραγκους” και παράλληλα να περιορίσουν τις αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων καθώς και να έχουν την κρυφή σύμφωνη γνώμη των συνδικαλισταράδων που μία ζωή συγκυβερνούσαν και συγκυβερνούν και καμία όρεξη δεν έχουν για πραγματικές απεργίες και συγκρούσεις. Μη σας ξεγελούν οι επαναστατικές κορώνες στα κανάλια και οι απεργίες - “τουφεκιά” της μίας ή δύο ημερών. Τι κάνουν λοιπόν, εφαρμόζουν αυτό που εφάρμοσαν και στον ΟΣΕ και πέρα από κάποιες αντιδράσεις της πλάκας δεν “άνοιξε μύτη”. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι υπουργός στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης είναι ο Ρέππας που ήταν προηγούμενα στο υπουργείο μεταφορών και εκπόνησε το νέο μισθολόγιο του ΟΣΕ. Την ξέρει την τέχνη καλά ο άνθρωπος. Λοιπόν εκτός από τους νεοπροσλαμβανόμενους δημοσίους υπάλληλους και υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που δικαιούνται ένα ξερό βασικό μισθό και τίποτε άλλο, για τους παλιούς εκτός από κάτι μικρές μειώσεις σε μερικές εκατοντάδες υψηλόμισθων όλοι οι υπόλοιποι δεν χάνουν τα επιδόματα τους μόνο που αυτά ονομάζονται προσωπική διαφορά, διαφορά που προκύπτει μεταξύ των παλιών μεικτών αποδοχών και των νέων. Αυτή η διαφορά δεν αυξάνεται αλλά μειώνεται κάθε έτος ανάλογα με το ύψος των αυξήσεων των μισθών, τώρα άμα δουν αύξηση στην προσεχή δεκαετία εγώ θα γίνω αστροναύτης.

Με αυτό το κόλπο ελπίζουν σε βάθος επταετίας , αφού εξαφανισθεί η προσωπική διαφορά, να έχουν μείνει οι υπάλληλοι με ένα βασικό μόνο μισθό.

Και παρουσίασαν αυτό το σχέδιο στους “κουτόφραγκους” της Τρόϊκας, οι οποίοι άρχισαν να ξύνονται δεν το “καταλάβαιναν” και άρχισαν οι γνωστοί τσακωμοί που έγιναν και όχι μόνο γι αυτό.

Προσωπικά δεν συμφωνώ με την περικοπή μισθού σε κανένα υπάλληλο είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο διότι δεν προσφέρει τίποτε στη Εθνική οικονομία, αλλά ιδιαίτερα σε μία οικονομία όπως η Ελληνική με στενή παραγωγική βάση που το ΑΕΠ σχηματίζεται κυρίως από υπηρεσίες και κατανάλωση μία πολιτική συνεχών περικοπών βυθίζει την χώρα σε ύφεση, τεράστια ελλείμματα, εκτόξευση τους χρέους (φαύλος κύκλος, σπιράλ οικονομικού θανάτου).

Εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν σωστά ούτε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική διότι όχι ότι τους νοιάζει το μέλλον της χώρας, απλώς τους νοιάζει το μέλλον του χώρου του ΠΑΣΟΚ και τα ψηφαλάκια. Φυσικά στο τέλος εκτός από την καταστροφή της χώρας δεν πρόκειται να αποφύγουν , οι περισσότεροι τουλάχιστον, και την δική τους προσωπική καταστροφή(Επαγγελματική, Βουλευτική κ,τ.λ).

Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και μισθωτή εφεδρεία.

Όσοι είναι με την παροιμία “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα γιατί εγώ δεν έχω κατσίκα” μπορούν να το "χαρούν" αλλά συγκρατημένα και σεμνά. Ετοιμάζονται “μισθωτές εφεδρείες” στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο τομέα. Η μισθωτή εφεδρεία είναι μία εφεύρεση της ΝΔ και συγκεκριμένα του νεοφιλελεύθερου Χατζηδάκη που ήθελε να την εφαρμόσει στον ΟΣΕ αλλά δεν πρόλαβε γιατί τον πρόλαβαν οι εκλογές. Αυτή την καταπληκτική ιδέα την υιοθέτησε το σοσιαληστικό ΠΑΣΟΚ και μάλιστα υπερθεματίζοντας προτείνουν ο υπάλληλος στον ένα χρόνο που θα είναι στη μισθωτή εφεδρεία (παγκόσμια πρωτοτυπία κάτι σαν έφεδρος φαντάρος ή έφεδρος αξιωματικός με μισθό) να λαμβάνει όχι το 80% των τακτικών μικτών του αποδοχών που ήταν η αρχική πρόταση της ΝΔ αλλά το 60%. Μετά τον ένα χρόνο θα μπαίνουν σε πίνακες του ΑΣΕΠ δηλαδή απόλυση κανονική. Τώρα γενάται το ερώτημα γιατί δεν τους απολύουν κατευθείαν και εφαρμόζουν το κόλπο της μισθωτής εφεδρείας. Διότι αν τους απέλυαν κατευθείαν έπρεπε να τους αποζημιώσουν με τόσους μεικτούς μισθούς όσα είναι και τα έτη υπηρεσίας τους. Στον υπολογισμό της αποζημίωσης λαμβάνεται υπ όψιν ο μισθός του τελευταίου μήνα. Αρα όταν τους απολύσουν μετά από ένα χρόνο θα τους αποζημιώσουν με το 60% της αποζημίωσης που θα έπαιρναν εάν απολύονταν κανονικά.
Τώρα όσον αφορά την περιβόητη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων εδώ υπάρχει ένας μύθος.
Το Ελληνικό σύνταγμα στο άρθρο 103 παράγραφος 4 αναφέρει “Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν.” Άρα τι εμπόδιζε τόσα χρόνια να καταργήσουν άχρηστες οργανικές θέσεις, να αρθεί στην ουσία η μονιμότητα και να είναι δυνατή η απόλυση “των κοπριτών” του Πάγκαλου. Τίποτε δεν τους εμπόδιζε νομικά. Απλώς αυτό που τους εμπόδιζε και τους εμποδίζει είναι τα ρουσφέτια και τα ψηφαλάκια. Ψηφαλάκια δίνουν συνήθως οι άχρηστοι και τεμπέληδες υπάλληλοι που συνήθως είναι και κομματόσκυλα.
Τώρα βέβαια κάτω από την πίεση της Τρόικας με κρύα καρδιά θα απολύσουν αναγκαστικά.
Τι έχει να κερδίσει ο Ελληνας πολίτης που εργάζεται στον Ιδιωτικό τομέα σε αυτή την περίπτωση; Τίποτε δεν θα κερδίσει απλώς θα συρικνωθεί ο Δημόσιος τομέας για να μείνουν χρήματα για να ξεπληρώνονται υποτίθεται τα δανεικά, αν κι αυτό δεν είναι σίγουρο, διότι νέες στρατιές ανέργων σημαίνει επιδείνωση της ύφεσης, άρα μία τρύπα στο νερό, χώρια που οι νέοι άνεργοι θα δημιουργούν πίεση για ακόμη μικρότερους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, κλείσιμο κι άλλων μικρών επιχειρήσεων κ.τ.λ. Τώρα αυτοί που θα απολυθούν, θα απολυθούν με τα γνωστά ελληνικά αξιοκρατικά κριτήρια. Είσαι άχρηστος και κομματόσκυλο μένεις, δεν είσαι δικός μας καταργούμε κάποιες οργανικές θέσεις και φεύγεις μαζί με τη θέση.
Αρα θα έχουμε λίγα άχρηστα δημόσια φοβισμένα και ευτελισμένα ανθρωπάκια σε διαρκή κατάσταση ομηρίας, υποψήφιοι ψηφοφόροι τοων κυβερνώντων. Και θα περιμένουμε αυτοί να εξυπηρετήσουν τον πολίτη,σωθήκαμε. Με την ευλογία της Τρόικας: Ομηρία, ρουσφέτι, αναξιοκρατία μπας και πάρουμε κανένα ψηφαλάκι και δεν ξεφτιλιστούμε τελείως.

Οι ενδογενείς αντιφάσεις της Ευρωζώνης

Οι ενδογενείς αντιφάσεις της Ευρωζώνης


Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Κώστα Αργυρό της ΝΕΤ

1. Τι ξεκίνησε στραβά από τη μέρα που φτιάχτηκε η ευρωζώνη;

Εξ’ αρχής το οικοδόμημα της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης ήταν σαθρό. Πολλοί το είχαμε επισημάνει κατά τη ψήφιση της Συμφωνίας Μάαστριχτ, που οδήγησε στη δημιουργία της ΟΝΕ. Η ευρωζώνη και το ευρώ φτιάχτηκαν με νεοφιλελεύθερα «υλικά» (πολιτικές) που δεν είχαν στόχο την Ευρώπη των λαών και των εργαζόμενων αλλά την Ευρώπη των πολυεθνικών και του χρηματιστικού κεφαλαίου. Έτσι μετά το 2000 έγιναν φανερές οι αντιφάσεις της. Για παράδειγμα το κλείδωμα των νομισματικών ισοτιμιών, χωρών με διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας ήταν σε βάρος των ασθενέστερων χωρών και σε όφελος των ισχυρών, κυρίως της Γερμανίας. Να σημειώσουμε ότι «ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα» (ΕΝΣ) που λειτουργούσε πριν τη δημιουργία του ευρώ, με τη «ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα» (Ecu), είχε μεγαλύτερη ευλυγισία, δεδομένου ότι ανεχόταν διακύμανση συν-πλην 2.5% μεταξύ των νομισμάτων της ΕΕ, ενώ με το ευρώ οι ισοτιμίες είναι μόνιμα «κλειδωμένες». Επίσης η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντί να δανείζει με χαμηλό επιτόκιο τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης (δημόσιο) όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες, δάνειζε με 1% τις τράπεζες οι οποίες στη συνέχεια δάνειζαν με πολλαπλάσια επιτόκια (5%, 8%, 10%, κοκ) τα κράτη-μέλη. Από την άλλη η ευρωζώνη δεν έχει ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ούτε κοινή μακρο-οικονομική πολιτική, ώστε να λειτουργεί ως ομόσπονδη οικονομία με ενιαίο νόμισμα. Ωστόσο οι αντιθέσεις συσσωρεύονταν. Η αρχική ευφορία από τη δημιουργία του ευρώ, μια ιδιόμορφη «κρουαζιέρα» «δανεικής» κατανάλωσης και «δανεικής» ανάπτυξης με αυξανόμενα εμπορικά ελλείμματα των «περιφερειακών» οικονομιών και αντίστοιχα αυξανόμενα πλεονάσματα των οικονομιών του «κέντρου» κυρίως της Γερμανίας, διόγκωσαν την υπερχρέωση των πρώτων, ενώ με την αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων λόγω της νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής διαχείρισης που ασκούσαν ενέτειναν τα αδιέξοδα. Αντί για πραγματική σύγκλιση των οικονομιών είχαμε απόκλιση. Όλα αυτά συμπυκνώνουν τις ενδογενείς αιτίες κρίσης της ευρωζώνης οι οποίες εντάθηκαν από τις γενικότερες συνέπειες της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

2. Θεωρείτε ότι η παρούσα κρίση αποτελεί την αρχή του τέλους της ευρωζώνης;

Έτσι όπως είναι σήμερα η ευρωζώνη και το ευρώ δεν μπορούν να διατηρηθούν επί μακρόν, όχι μόνο με «όρους κοινωνίας» αλλά ούτε και με «όρους συστήματος». Τρεις είναι πιθανότερες λύσεις. Πρώτον, διάλυση ή συρρίκνωση της με ορισμένες χώρες πέριξ της Γερμανίας. Δεύτερον, συγκρότηση της ευρωζώνης σε ομοσπονδιακή μορφή με ενιαία μακρο-οικονομική πολιτική και θεσμική συγκρότηση, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο λόγω αντιθέσεων. Τρίτον ανατροπή του οικοδομήματος και επαναθεμελίωση του με ριζικές αλλαγές στη δομή και στις λειτουργίας της, ανοικτή στη σοσιαλιστική προοπτική. Οι κυρίαρχες ελίτ της ευρωζώνης και της ΕΕ, αντί να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα για το «τερατούργημα» της ΟΝΕ, προσπαθούν με ακραίες νεοφιλελεύθερες συνταγές να το «μπαλώσουν», διατηρώντας το σημερινό χαρακτήρα της ΕΚΤ, κάνοντας πιο αυστηρές τις δεσμεύσεις του Σύμφωνου Σταθερότητας και δημιουργώντας δύο νέους πυλώνες, το «μηχανισμό στήριξης» και το «Σύμφωνο για το Ευρώ», βάζοντας τους λαούς ιδιαίτερα των χωρών της «περιφέρειας», σε καθεστώς διαρκούς «χημειοθεραπείας» και επιστρέφοντας τις εργασιακές σχέσεις στις αρχές του 1900!! Υπό αυτές τις συνθήκες οι κοινωνικές εκρήξεις είναι αναπόφευκτες όπως και τα αυταρχικά μέτρα για την αντιμετώπιση τους. Είναι φανερό ότι το όραμα της Ευρώπης των λαών και των εργαζόμενων, δεν έχει καμιά σχέση με το «όραμα» της Μέργκελ και του Σαρκοζί. Γι΄ αυτό η σημερινή ευρωζώνη δεν έχει μέλλον.

3. Υπάρχει κατά τη γνώμη σας σήμερα μια ρεαλιστική αριστερή πρόταση για την Ευρωζώνη που ξεφεύγει από την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη λογική;

Ασφαλώς και υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές που κινούνται σε αντι-νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Ωστόσο το κρίσιμο δεν είναι κάποιες οριακές αλλαγές και βελτιώσεις, διατηρώντας τον πυρήνα της ΟΝΕ. Να το πούμε διαφορετικά. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η ευρωζώνη αποκτά ομοσπονδιακή μορφή, κάτι σαν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στο πρότυπο των ΗΠΑ, και πάλι θα βρίσκονται μακριά από τις προσδοκίες και τα οράματα των λαών και των εργαζόμενων. Κατά συνέπεια χρειάζεται ριζική αλλαγή στην αρχιτεκτονική και στις πολιτικές της. Δηλαδή αναβάθμιση και όχι αποδόμηση του «κράτους πρόνοιας», εργασιακές σχέσεις και εργασιακά δικαιώματα που αντιστοιχούν στο επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγικότητας και του παραγόμενου πλούτου, περιφερειακή ανάπτυξη και ανακατανομή αναπτυξιακών πόρων για σύγκλιση οικονομιών αντί αυξανόμενη απόκλιση, δημόσιος έλεγχος των βασικών τομέων της οικονομίας, ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός των θεσμικών οργάνων της με ουσιαστική συμμετοχή των λαών στη λήψη των αποφάσεων, κά. Όλα αυτά όμως απαιτούν ριζική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων της εργασίας. Όχι μόνο γενικά αλλά και ειδικά σε κάθε χώρα. Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι οι ριζοσπαστικές αλλαγές συνήθως ξεκινούν από τον «ασθενή κρίκο», εκεί που υπάρχει όχι απλά όξυνση των αντιθέσεων αλλά και ετοιμότητα-ωριμότητα του λαϊκού παράγοντα ανατροπής των κυρίαρχων πολιτικών. Η αντίληψη παραμονής «πάση θυσία» στην ευρωζώνη γιατί η αποδέσμευση θα σήμαινε επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και άρα… «καταστροφή», είναι εντελώς ανεδαφική και δεν δίνει καμιά προοπτική στο λαϊκό κίνημα. Αντίθετα ξεκινώντας ριζοσπαστικές αλλαγές σε μια, ή δύο, ή τρεις χώρες, αυτές με μορφή «ντόμινο» μπορεί να περάσουν και σε άλλες, χωρίς να ξεχνάμε ότι βασική προϋπόθεση αποτελεί πάντα η δραστήρια συμμετοχή της πλειοψηφίας του λαού. Σε κάθε περίπτωση μια χώρα μπορεί να ζήσει εκτός ευρωζώνης και ΕΕ. Ας μη ξεχνάμε ότι από τις 40 χώρες της Ευρώπης, μόνο 27 είναι στην ΕΕ και από αυτές μόνο 17 στην ευρωζώνη.!
Σε ότι αφορά την Ελλάδα έχει ωριμάσει το αίτημα ότι ο λαός δεν μπορεί ούτε πρέπει να πληρώσει το τεράστιο αυτό χρέος και ότι χρειάζεται διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους και επαναδιαπραγμάτευση του υπόλοιπου ως προϋπόθεση ανάκαμψης και εξόδου της οικονομίας από την κρίση. Μπροστά σε αυτό δεν χωρούν διλήμματα. Επίσης χρειάζεται εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, αύξηση της απασχόλησης με εφαρμογή προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, αναδιανομή εισοδήματος, κά. Το «Μνημόνιο Ι» όχι μόνο δεν απέτρεψε τη χρεοκοπία της χώρας αλλά την έφερε πιο κοντά. Το «Μνημόνιο ΙΙ» (το λεγόμενο «μεσοπρόθεσμο» και ο «εφαρμοστικός» νόμος), στην ουσία ακολουθούν πολιτική «ελεγχόμενης πτώχευσης». Η «τρόϊκα» και η κυβέρνηση σε ρόλο «δικαστικού επιμελητή» κατάσχουν (δημεύουν) τον ελληνικό λαό με δύο τρόπους. Πρώτον, ξεπούλημα με συνοπτικές διαδικασίες της δημόσιας και της δημοτικής περιουσίας και δεύτερον το σταδιακό «ρούφηγμα» των αποταμιεύσεων των λαϊκών στρωμάτων, μέσω περικοπών μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, αύξησης άμεσων και κυρίως έμμεσων φόρων, αύξηση ανεργίας, κά. Κατά συνέπεια η ανατροπή του «Μνημονίου ΙΙ» και του «εφαρμοστικού» νόμου, όπως και όλων των αντιλαϊκών-αντιδημοκρατικών μέτρων που προωθούν από κοινού «τρόϊκα», κυβέρνηση και όλες οι αστικές δυνάμεις με τη στήριξη της χρηματιστικής ελίτ σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, αποτελούν ζωτική ανάγκη, για να ανοίξει ο δρόμος προς την οικονομική και κοινωνική αναγέννηση της χώρας, για να υπάρξει μέλλον στη νέα γενιά και με ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Αυτός είναι και ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για κάθε λαός ξεχωριστά και όλους μαζί τους ευρωπαϊκούς λαούς.
1.7.11
Γιάννης Τόλιος συγγραφέας - οικονομολόγος

ΚΟΥΡΕΜΑ -ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΑ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Πέτερ Μπόφινγκερ: «Μόνη λύση για την Ελλάδα "κούρεμα" και ευρωομόλογα»
Ο γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της Ανγκελα Μέρκελ ασκεί δριμεία κριτική στα σχέδια νέων δανείων που προωθούν για τη χώρα μας οι Βρυξέλλες καθώς εκτιμά ότι τα μέτρα που αποφασίστηκαν επιδεινώνουν τις προοπτικές ανάπτυξης
ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για τα ασυγχώρητα χάλια της ελληνικής οικονομίας στο παρελθόν είναι οι ίδιοι οι Ελληνες. Για τη συνέχιση της κρίσης σήμερα ευθύνεται όμως η τρόικα. Τα περιοριστικά της προγράμματα πνίγουν κάθε δυνατότητα ανάπτυξης. Αυτό υποστηρίζει σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ο γνωστός γερμανός οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ, ο «σοφότερος των σοφών» συμβούλων- όπως τον αποκάλεσε εφημερίδα- της γερμανικής κυβέρνησης. Παράλληλα ασκεί δριμεία κριτική σε διάφορα σχέδια αναχρηματοδότησης της Ελλάδας. «Φως» για την Ελλάδα, προσθέτει, θα υπάρξει μόνο αν συνδυασθούν τέσσερα βασικά στοιχεία:Πρώτον, ένα γερό «κούρεμα» του χρέους κατά 50%. Δεύτερον, η έκδοση ευρωομολόγων. Τρίτον, ο συντονισμός των οικονομικών πολιτικών των χωρών-μελών της ευρωζώνης. Και τέταρτον και κυριότερο, η εκπόνηση μιας στρατηγικής της ανάπτυξης, που θα πρέπει να μπει άμεσα σε εφαρμογή, ήτοι σε λίγους μήνεςκαι όχι ύστερα από τα συνήθη ελληνικά «τέρμινα». - Κύριε Μπόφινγκερ, την περασμένη εβδομάδα το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε το Μεσοπρόθεσμο και η τρόικα την παροχή της πέμπτης δόσης του πρώτου δανείου. Πρόκειται γιαχαρμόσυνες ειδήσεις,όπως είπαν πολλοί πολιτικοί;

«Jein (γιάιν), όπως λέμε στη Γερμανία- δηλαδή, και ναι, και όχι. Ναι, επειδή η μη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου θα οδηγούσε σε στάση πληρωμών- κάτι που θα ήταν καταστρεπτικό και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Οχι, επειδή έτσι εμπεδώνεται μια στρατηγική για την Ελλάδα η οποία δεν θα τη βγάλει από την κρίση. Η δημοσιονομική σταθερότητα μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνον από το ύψος των φόρων ή από την περικοπή των δαπανών, αλλά και από την οικονομική δυναμική. Για να σωθεί η Ελλάδα πρέπει να μπει ξανά στο μονοπάτι της ανάπτυξης. Με τα μέτρα ωστόσο που αποφασίστηκαν τώρα οι προοπτικές ανάπτυξης γίνονται χειρότερες. Πρόκειται για περιοριστική δημοσιονομική πολιτική στο μέσον μιας ύφεσης. Αυτό θα ενδυναμώσει ακόμα περισσότερο την ύφεση».

- Πρόσφατα μιλήσατε για ένα «ναυάγιο της ευρωπαϊκής πολιτικής» σε σχέση με την κρίση στην Ελλάδα.Τι θα έπρεπε να κάνουν οι Βρυξέλλεςγια να σταματήσει το κακό;

«Πρέπει να δώσουν στη χώρα περισσότερο χρόνο. Οι Ελληνες έκαναν ήδη υπεραρκετές οικονομίες. Θα ήταν λοιπόν λογικό οι πολιτικοί να πουν: “Ωραία, επιβάλαμε το πρόγραμμα λιτότητας τον περασμένο χρόνο, ας περιμένουμε τώρα κάπως μέχρις ότου επιφέρει θετικά αποτελέσματα”. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο θα ήταν το “κούρεμα” του χρέους κατά 40%-50%, δηλαδή κατά 150 δισ. ευρώ. Αυτό συνεπάγεται μια προσφορά στους πιστωτές ώστε να ανταλλάξουν τα ελληνικά τους ομόλογα με ομόλογα της ευρωπαϊκής προστατευτικής ομπρέλας ΕSFS. Το πλεονέκτημα θα ήταν ότι οι ελληνικές τράπεζες θα αποκτούσαν έτσι καλά χρεόγραφα για το portfolio τους, τα οποία ταυτοχρόνως θα ήταν και καλές εγγυήσεις για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τo τρίτο θα ήταν η μείωση των τόκων για τα δάνεια στο 3%- είναι αδιανόητο να κερδίζει η Ευρώπη λεφτά εις βάρος των Ελλήνων. Και το τέταρτο η έκδοση ευρωομολόγων, τα οποία θα απάλλασσαν τη χώρα από την τυραννία των αγορών».

- Το «κούρεμα» θα «προκαλούσε» όμως χρεοκοπία των τραπεζών, κυρίως των ελληνικών...

«Για αυτό και πρέπει να συνδεθεί με τη σταθεροποίηση των τραπεζών. Μια δυνατότητα θα ήταν να τους δοθούν χρήματα από την ευρωπαϊκή προστατευτική ομπρέλα ΕSFS». - Πρόκειται όμως για γιγαντιαία ποσά. Θα τα αντέξει η ΕSFS; «Εύκολα. Τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που έχουν οι ελληνικές τράπεζες είναι περίπου 45 δισ. ευρώ. Αν γίνει το “κούρεμα” θα μειωθούν στο μισό. Η ΕSFS έχει στα ταμεία της εκατοντάδες δισ. ευρώ». - Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών στο δεύτερο πακέτο στήριξης.

«Το γαλλικό μοντέλο είναι εντελώς αντιπαραγωγικό, επειδή είναι συνδεδεμένο με ιδιαίτερα υψηλούς τόκους. Η υλοποίησή του θα σήμαινε σημαντική αύξηση του ελληνικού χρέους».

- Το ύψος του χρέους, σύμφωνα με υπολογισμούς, θα ξεπεράσει μετά τη λήξη του Μεσοπρόθεσμου,το 2015,τα 400 δισ.ευρώ. Εχει νόημα μια τέτοια πολιτική; «Απολύτως καμία. Τα χρέη γεννούν καινούργια χρέη. Για αυτό και η αντιμετώπισή τους θα πρέπει να γίνει σε δύο επίπεδα: πρώτον, με το “κούρεμά” τους, δεύτερον, με μείωση των τόκων».

- Αυτό που ακούμε όμως συνεχώς είναιότι τα προγράμματα βρίσκονται στα καλύτερα χέριασε εκείνα των εμπειρογνωμόνων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου...

«Το πρόβλημα με το ΔΝΤ είναι η πίστη του ότι ο φόρος εισοδήματος στρέφεται κατά της οικονομικής απόδοσης και προκρίνει, ως εκ τούτου, ως καλύτερους τους έμμεσους φόρους. Από τους πλούσιους δεν μπορείς όμως να αποσπάσεις σοβαρά ποσά χωρίς άμεσους φόρους». - Η μαγική λέξη για εσάς είναι τα ευρωομόλογα. Τι περιμένετε από αυτά;

«Πολλά, με πρώτο και κύριο ότι η Ελλάδα δεν θα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών. Με τα ευρωομόλογα λύνεται αμέσως το πρόβλημά της. Με αυτά μπορεί να συνάψει δάνεια κατά το δοκούν με τόκο ύψους 3%». - Αυτό δεν θα σήμαινε όμως απλή επέκταση της πολιτικής των χρεών, αν και υπό ευνοϊκότερες συνθήκες;

«Οχι, επειδή θα συνδεόταν με το “κούρεμα” του χρέους. Από την άλλη βέβαια πρέπει να πούμε ότι σε τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα έπρεπε να αποδεχθεί την έγκριση του προϋπολογισμού της από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωβουλή. Δεν μπορεί να απαιτεί κάποιος από την Ευρώπη μια λευκή επιταγή και να κάνει στη συνέχεια ανεξέλεγκτα νέα χρέη. Η πρόσβαση στα ευρωομόλογα θα πρέπει να συνοδεύεται από έναν αυστηρό έλεγχο του ελληνικού προϋπολογισμού». - Αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση κατά την οποία μια χώρα θα συνέχιζε να έχει αδικαιολόγητα ελλείμματαθα έπρεπε να αποκλείεται και από την ευρωζώνη;

«Αυτό θα ήταν για μένα η ultima ratio- η ύστατη ακραία περίπτωση. Εχω ταχθεί υπέρ της δημιουργίας μιας, όπως την αποκαλώ, Νομισματικής Ενωσης 2.0. Βρισκόμαστε προς το παρόν σε ένα ενδιάμεσο στάδιο, το οποίο είναι ασταθές. Υπάρχουν λοιπόν σήμερα δύο προοπτικές: ή θα πούμε ότι δεν θέλουμε τέτοιες κοινές αρμοδιότητες- κάτι που εμπερικλείει τον κίνδυνο της οπισθοδρόμησης στα εθνικά νομίσματα- ή ότι θα πάμε ένα βήμα πιο πέρα και θα σταθεροποιήσουμε τη νομισματική ένωση με την έκδοση ευρωομολόγων. Οι χώρες που θα έκαναν όμως μεγάλα χρέη με αυτά θα έπρεπε να δηλώσουν ότι αποδέχονται κάποιον έλεγχο των ευρωπαϊκών θεσμών. Αυτό θα σήμαινε πάλι γενικευμένη εποπτεία των τραπεζών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι πλέον σε εθνικό. Υπό τέτοιες συνθήκες θα μπορούσε μια χώρα η οποία παραβιάζει συστηματικά τους κανόνες να αποκλειστεί ως ultima ratio από την ευρωζώνη».


«Στη Γερμανία είχαμε φτάσει τους φόρους στο 56%

- Είχαν νόημα τα μέτρα που επιβλήθηκαν τον πρώτο χρόνο,όπως η περικοπή μισθών και συντάξεων, ήθα έπρεπε να ακολουθηθεί εξαρχής εντελώς διαφορετική πορεία;

«Το κέντρο βάρους θα έπρεπε να βρίσκεται στη φορολόγηση των εισοδημάτων. Τα έσοδα από κέρδη και εισοδήματα είναι στην Ελλάδα πολύ πενιχρά, ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής είναι 45%. Στη Γερμανία, που είχαμε παρόμοιο πρόβλημα κατά την επανένωση της χώρας πριν από 20 χρόνια, μας βοήθησε το γεγονός ότι ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής ήταν 56%. Αλλά και πιο μπροστά, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαμε τη λεγόμενη κατανομή βαρών. Ατομα με υψηλά εισοδήματα έπρεπε να πληρώσουν στο κράτος, σε διάστημα 50 ετών, το 50% της περιουσίας τους ως φόρο ιδιοκτησίας. Νομίζω ότι στη Ελλάδα δεν υπάρχει σωστή ισορροπία στα προγράμματα σταθεροποίησης. Θα έπρεπε να επιχειρηθεί και η συμμετοχή των πλουσίων σε αυτά».

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

1 Συντονισμός των οικονομικών πολιτικών των χωρών-μελών της ευρωζώνης 2 «Κούρεμα» του χρέους κατά 40%-50%,δηλαδή κατά 150 δισ.ευρώ 3 Μείωση των τόκων για τα δάνεια στο 3%. 4 Εκδοση ευρωομολόγων,τα οποία θα απαλλάξουν τη χώρα από την «τυραννία των αγορών» 5 Εκπόνηση μιας στρατηγικής της ανάπτυξης,που θα πρέπει να μπει άμεσα σε εφαρμογή